Home / Θρακιωτικη Ποιηση / ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΒΗΣΕΙ

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΒΗΣΕΙ

THRAKIOTIKH_POIHSH2

Νέος ήμουν τραγουδούσα

Έτρεχα γελούσα,

Μου έκοψαν τα φτερά

Όταν ψηλά πετούσα.

Μου έκλεισαν στην φυλακή

Πριν διαπράξω έγκλημα βαρύ.

Ζωγράφισαν το ουράνιο τόξο

Και φώναζαν ότι θα έρθει ξαστεριά

Μου έσφιγγαν το χέρι σαν  τανάλια

Όταν με χαιρετούσαν, πονούσα,

Κι’ όμως χαμογελούσα.

Μου έκλεισαν το στόμα

Γιατί έβλεπα μακριά.

Μιλάω δεν μ’ ακούνε, βοήθεια  φωνάζω

Κανείς ρούπι δεν το κουνάει,

Κακούργα κοινωνία, άπονη, ζωή.

Αλήτη με φωνάζουν στα κρυφά,

Δεν έχω σπίτι, δεν έχω δουλειά,

Κοιμάμαι στο παγκάκι,

Όπου νυχτώσω όπου βρεθώ,

Μάτι δεν κλείνω, μη μου πεις να ονειρευτώ,

Ψέματα  θα σου πω, ότι είδα όνειρο τρελό,

Ότι είμαστε γνωστοί από παλιά,

Σε είχα λοχία στο στρατό,

Μου έβαζες τιμωρία,

Μου  έστελνες αγγαρεία

Τις  καλλιόπες να καθαρίζω,

Τις λαμαρίνες να πλένω στα μαγειρεία

Έχουν  περάσει χρόνια πολλά,

Τα θυμάμαι ‘όλα σαν όνειρο

Φίλε για σου, τώρα φύγε,

 Έχει πλέων  ξημερώσει

Και το όνειρο έχει σβήσει, έχει τελειώσει.-

Αλεξανδρούπολη

Γ.Χ.Τ.