Home / Πολιτικη / Η θεωρία των δύο κόσμων

Η θεωρία των δύο κόσμων

“Εμείς οι αριστεροί – Εσείς οι δεξιοί, εμείς οι δημοκράτες, – εσείς οι Φασίστες, εμείς οι έντιμοι – εσείς οι διεφθαρμένοι, εμείς οι αγωνιστές – εσείς οι προσκυνημένοι” – Και η αθώωση της αριστεράς 

 Το μεγαλοφυές πόνημα του πρωθυπουργικού συμβούλου Νίκου Καρανίκα (“Αυγή”, 3.2.2017). με τίτλο “Απέναντί μας η Δεξιά και ως νοοτροπία”, αποδεικνύει ποσό εσφαλμένη είναι η συχνά επαναλαμβανόμενη από τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας άποψη, περί “δήθεν Αριστεράς”.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θέλοντας να επικρίνει την πολιτική του Αλέξη Τσίπρα και να δώσει έμφαση στην καθολική αποτυχία της διακυβέρνησης του. αναφέρεται στον ΣΥΡΙΖΑ ως -δήθεν Αριστερά.

Το γεγονός υποχρεώνει τον ακροατή του να συμπεράνει, υποσυνείδητα, ή και ηθελημένα, ότι, “αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πραγματική και όχι δήθεν Αριστερά, τότε ασφαλώς τα πράγματα θα ήσαν εντελώς διαφορετικά, και στην θέση της αποτυχημένης κυβέρνησης Τσίπρα, θα είχαμε την… ουράνια βασιλεία”!

Κατ’ ουσίαν δηλαδή ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης υιοθετεί πλήρως την κλασική δικαιολογία των αριστερών, οι οποίοι, προκειμένου να προστατεύσουν τον μύθο της αριστερής υπεροχής, σπεύδουν να αποσυνδέσουν τις αποτυχίες τους από την ιδεολογία τους, χαρακτηρίζοντας ως “δεξιά” η “νεοφιλελεύθερη” κάθε πολιτική που αντιλαμβάνονται ότι πλήττει την εικόνα τους.

Όταν διαβάζει κανείς το πόνημα Καρανίκα, διαπιστώνει ότι στην σκέψη κάθε αριστερού κυριαρχεί η “θεωρία των δύο κόσμων”:

Εμείς οι αριστεροί – εσείς οι δεξιοί, εμείς οι δημοκράτες – εσείς οι φασίστες, εμείς οι προοδευτικοί – εσείς οι αντιδραστικοί, εμείς οι έντιμοι – εσείς οι διεφθαρμένοι, εμείς οι αγωνιστές – εσείς οι προσκυνημένοι, εμείς ο λαός – εσείς οι εκμεταλλευτές του, εμείς οι πατριώτες – εσείς οι προδότες, εμείς οι ενάρετοι…

Αυτή η «δομική εχθροπάθεια- της μαρξιστικής ιδεολογίας, που ανήγαγε την “ταξική πάλη” σε κινητήρια δύναμη της κοινωνικής εξέλιξης, είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην ψυχοσύνθεση της Αριστεράς, ώστε να καταλήγει “νομοτελειακά” στην αδιάκοπη αντιπαλότητα της με ό,τι δεν της είναι αρεστό.

Εντελώς -φυσιολογικά- λοιπόν, η Αριστερά, που μας κυβερνά, υπονομεύει ανερυθρίαστα τους θεσμούς, εξαπατά ασύστολα τους πολίτες, εχθρεύεται το “κεκτημένο” του Δυτικού τρόπου ζωής, εφαρμόζει σκοταδιστικές πρακτικές έναντι των ΜΜΕ, μισεί την επιχειρηματικότητα, απεχθάνεται τις επενδύσεις, φθονεί την αριστεία και την επιτυχία, υπονομεύει την ιδιωτική πρωτοβουλία, εξοντώνει την μεσαία τάξη, χαϊδεύει τους αργόσχολους συνδικαλιστές, επιβάλλει αβάστακτους φόρους και συντηρεί (αν δεν αυξάνει) τις περιττές δαπάνες του Δημοσίου, υπαγορεύει στην κοινωνία αντιευρωπαϊσμό, την ίδια στιγμή που αναζητεί στην Ευρώπη πόρους και δάνεια, ειρωνεύεται και χλευάζει τους Ευρωπαίους ηγέτες, ενώ τιμά γλοιωδώς τον Κάστρο και εκστασιάζεται τον Μαδούρο, επιχειρεί, μεθοδικά και υποχθόνια. την αλλοίωση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης της νεολαίας, ναρκισσεύεται ασύστολα για το ανύπαρκτο ηθικό πλεονέκτημά της, εκχυδαΐζει τον πολιτικό διάλογο και υπηρετεί συστηματικά έναν άνευ ορίων λαϊκισμό.

Αυτή ακριβώς είναι ή Αριστερά, Αυτά είναι το “υπαρκτό” καθεστώς που εδώ και δύο χρόνια βιώνουμε.

Είναι, συνεπώς, αδιανόητη η, από του στόματος του ηγέτη της ευρωπαϊκής, δημοκρατικής και φιλελεύθερης παράταξης, αθώωση της πραγματικής, της υπαρκτής Αριστεράς, ως -δήθεν- Αριστεράς.

Διονύσης Κ. Καραχάλιος

Δικηγόρος