Home / Θρακιωτικη Ποιηση / Η ξεχασμένη ύπαιθρος

Η ξεχασμένη ύπαιθρος

Μία μέρα του καλοκαιριού

πολύ μεγάλη ζέστη

κάθωμαι και σκέφτομαι

πόσο κανείς ν’ αντέξει.

 

Σκέφτομαι καθημερινώς

και βόλτα πάντα κάνω

πως πια καταστήσαμε

δε ξέρω που να πάω.

 

Τα χρόνια μου περάσανε

και είμαι πάντα μόνος

έχω μόνο συντροφιά

το δάκρυ και τους πόνους.

 

Σκέφτομαι τα γηρατιά

τα χρόνια τα περασμένα

το λέω με παράπονο

με μάτια δακρυσμένα.

Τα πάντα εδώ ερήμωσαν

η νέκρα βασιλεύει 

και τώρα πια την ύπαιθρο

κανείς δεν την ζηλεύει.

Το πρόβλημα στην ύπαιθρο

υπάρχει υπαρκτό

όλοι το πληρώνουμε

με τίμημα καυτό.

 

Κλείσαν τα σχολεία μας

φύγαν οι δάσκαλοι

και τα χωριά μας δυστυχώς

τα βρήκε μαύρο χάλι.

 

Όλα τα νέα τα παιδιά

απ’ τα χωριά μας φύγαν

στη γεωργία δυστυχώς

οι γέροι μόνον μείναν.

 

Πολλά ακούμε μια ζωή 

πάρα πολλά μας τάζουν

στην πράξη όμως δυστυχώς

όλα τα αλλάζουν.

 

Βλέπω πως καταντήσαμε

δεν έχουμε ελπίδα

φεύγουν τα εγγόνια μας

απ’ τη γλυκιά Πατρίδα.

Στο νου μου ακούω ξεφωνητά

να παίζουν τα παιδιά

δυστυχώς όταν συνέρχομαι 

βρίσκομαι στη μοναξιά.

Έρημοι οι δρόμοι μοναχοί

παιδιά δεν παίζουν τώρα

τα πήρε πια ο άνεμος

τα πήρε όλα η μπόρα.

 

Στέλιος Ντουρανίδης

Σπήλαιο Ορεστιάδος