Home / Θρακιωτικη Ποιηση (page 2)

Θρακιωτικη Ποιηση

Ελένη Βασιλούδη

Τι θέλουνε οι άγγελοι στου τάφου τα σκοτάδια και ποιος γιατρός για να ταφεί σας έδωσε την άδεια; Τ’ αγγελικά σου τα φτερά ξεδίπλωσέ τα, πέτα έξω απ’ του τάφου τη στενωσιά τα στέρια τα τσιμέντα, κει που αγγέλων στρατιές ...

Read More »

Στα σύνορα

Για την ένδοξη Πατρίδα, για την Πίστι, για Γένος  το κορμί μας, την καρδιά μας, την ψυχή μας, τη ζωή ! Όλοι αδέρφια είμαστε τώρα και κανείς δεν είνε ξένος, όλους τώρα μας ενώνει ένας πόθος, μιά πνοή.   Όλοι ...

Read More »

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Βασανίσθηκε,  χλευάσθηκε, Ραπίσθηκε, Σταυρώθηκε. Και ακάνθινο στεφάνι, εις την κεφαλήν, του έχουν θέσει. Το σταυρό του μαρτυρίου, εις τον Γολγοθά,   στους ώμους του, να φέρει.   Για μας  σταυρώθηκε! Πιστεύοντας και  μη, όλους να μας ενώσει και απ’ τα πάθη ...

Read More »

Μέρες τ’ Απρίλη

Σταλάζουν τα δάκρυα της αυγής στα βλέφαρα της Γης κατάνυξη κι ώρα σιγής στις φτωχογειτονιές της τ’ άλικα ρόδα που έσπειρα στην άκρια της αυλής αγκάθια πέταξαν νωρίς, ματώσαν οι γωνιές της.   Καμπάνες πένθιμα ηχούν, βαφή συμβολική ιερά σινδόνη ...

Read More »

Πρέπει να μένουμε άνθρωποι

Άνθρωπε γλυκέ μου άνθρωπε με την τόση σου σοφία πρέπει να δείξεις κάποτε και εσύ ευαισθησία.   Να δεις θερμά τριγύρω σου με καθαρό το μάτι σ’ αυτόν τον κόσμο που πονά να του προσφέρει κάτι.   Σε έχει ανάγκη ...

Read More »

Καλά γεράματα

Εγέρασα μωρέ παιδιά, εγέρασα,  άσπρισαν τα κατάμαυρα μαλλιά μου,  παλιά σαν το πουλάκι πέταγα,  μα τώρα κόπηκαν τα φτερά μου.    ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ:  Κάθε μέρα που περνάω, για τα γηρατειά μιλάω,  συλλογισμένος τις μετράω, ως εκεί που θα ...

Read More »

Περήφανα γηρατειά

Φύγαν τα νιάτα απ’ τα χωριά  Χάσαμε τα παιδιά μας.  Και μείναμε οι γέροντες  Στα άδεια τα χωριά μας. Βούβα παντού απλώθηκε  Σ’ όλους τους μαχαλάδες  Αν βγεις νύχτα απ’ το σπίτι σου  Θα μπλέξεις σε μπελάδες. Σαν κούτσουρα απομείναμε  ...

Read More »

Τα γερατιά και οι νέοι μας

Που πήγες νεότη και έφυγες; στα μακρυνά στα ξένα; και έστειλες τα γερατιά να’ ρθούνε και σε μένα.   Να περπατήσω δεν μπορώ τα μάτια μου δεν βλέπουν οι καταιγίδες της ζωής στην κεφαλή μου πέφτουν.   Ρυτίδες πολλές στο ...

Read More »

Μάνα και Κόρη, Διάλογος

Η μάνα δουλεύει στο νησί για να τα βγάλει πέρα Η κόρη σπουδάζει στα ΤΕΙ και βρίσκεται στα Σέρρας.   Τα λένε στο τηλέφωνο μάνα και κόρη αντάμα  Οι δυο νιώθουν ορφανές κ’ αρχίζουνε το κλάμα.   Μαμά εγώ αγάπησα ...

Read More »

Η ομορφιά της Άνοιξης

Σαν ήρθε πάλι η Άνοιξη ομόρφηνε η πλάση ζευγαρωμένα τα πουλιά φωλιάζουνε στα δάση Ζευγαρωμένα κελαϊδούν ζευγαρωτά πετάνε κι αυτά τα αθώα πλάσματα για έρωτα διψάνε Κάθε κλωνάρι από δενδρί φιλοξενεί πουλάκι το αγκαλιάζει με στοργή και με πολύ αγάπη ...

Read More »