Home / Θρακιωτικη Ποιηση (page 25)

Θρακιωτικη Ποιηση

ΠΑΙΔΕΙΑ

Σκέψεις βαθιές, κατήφεια, στ’ Ολύμπου τα πεδία, σύναξη έχουν οι σοφοί, σε πρόσκληση του Δία. Αναζητούν τι έφταιξε, Ποια είναι η αιτία, σωστούς ανθρώπους τώρα πια, δεν βγάζουν τα θρανία, γνώσεις δεν δίνουνε σωστές, στα δύστυχα παιδιά μας, κι ας ...

Read More »

Ο  ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ

Γκρίζο , μαύρο  τοπίο, καρδιά, ψυχή θλιμμένη μάτια βουρκωμένα, δακρυσμένα, ήλιος σκοτεινός, συννεφιασμένος ο ουρανός, η πίκρα, ο πόνος σαν μαύρο σκοτάδι, του αποχωρισμού η ώρα πλησιάζει, η μάνα βαριαναστενάζει πονά, κλαίει, βογκά, το  δάκρυ ποτάμι κυλά . ο αποχωρισμός ...

Read More »

ΚΛΗΜΑ

Στους αμπελώνες τους καλούς, αξίωσε με κλήμα, καρπούς να φέρνω αγαθούς, στο άγιο σου το βήμα.   Στον στενωπό τον δρόμο σου, δώσε να περπατώ, αν φύγω από τον νόμο σου, σίγουρα θα χαθώ.   Τον κάθε μου συνάνθρωπο, όσο ...

Read More »

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΑΝΔΡΩΝ

ΜΕΓΑΛΗ η ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ και ένδεκα το βράδυ σε νύχτα Ασημόφεγγη Γαλήνιο Σκοτάδι   Στο ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ των ΑΝΔΡΩΝ ΘΕΟΛΟΓΟΥ του ΑΪ ΓΙΑΝΝΗ το Δράμα του ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ Μύστες μας έχει κάνει   Κόσμος πολύς Νέοι και Νιές να Σταυροπροσκυνήσουν και την ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ...

Read More »

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Τα χέρια ενώστε άνθρωποι, τώρα ο καιρός επέστη, μήνυμα να δεχθούμε, ότι ο Χριστός Ανέστη, μα όλοι ας φροντίσουμε, το θείο τούτο μήνυμα, μην πέσει σε κενό, στου καθενός μας την καρδιά, να βρει χώρο ζεστό, γιατί όπως μας κατάντησαν, ...

Read More »

ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ

Την θάλασσα αγνάντευα ψηλά από τα βράχια, μα ξάφνου παραπάτησα, βρέθηκα στο κενό, σκαλώνοντας σ’ ένα δενδρί, γλίτωσα το χαμό. Κι ως κρεμασμένος βρέθηκα, σαν ρούχο σε σχοινί, γδαρμένος, ξεσηκωμένος, και κατατρομαγμένος, σκέφθηκα όσα έπραξα, σ’ ετούτη εδώ τη γη. ...

Read More »

Αφιερωμένο στην προδομένη και βαριά πληγωμένη ΑΕΚΑΡΑ

  Μαύρη μέρα ξημέρωσε Για την ΑΕΚΑΡΑ ,κλαίει Πονά  η προσφυγιά, Οι φίλαθλοι και οι φίλοι της Σ’ όλη την Ελλάδα Και αναρωτούνται πως και γιατί Έφτασε στο τελευταίο το σκαλί Με τέτοια ιστορία η ΑΕΚΑΡΑ.   Με μοιρολόγια η ...

Read More »

Η ΘΕΙΑ Η ΣΜΑΡΑΓΔΗ

Στην θύμηση ζωντάνεψε, το γιόμα Απριλίου, των παιδικών μου χρόνων. Μοσκοβολούσε η αυλή απ’ το βρεγμένο χώμα, χώμα που ήταν καθαρό, κι αμόλευτο ακόμα, που επιδέξια σάρωνε, η μάνα με φροκάλι, μα λες και ζήλια έπεσε, κει στον μικρό μας ...

Read More »