Home / Tag Archives: Ευαγγελος Διαμαντοπουλος

Tag Archives: Ευαγγελος Διαμαντοπουλος

ΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΧΕΡΑΚΙ

Δερμάτινα καθίσματα, στο αυτοκίνητό σου, και είναι τόσο απαλά, φτιαγμένα με μεράκι, μα απ’ όλα απαλότερο, το παιδικό χεράκι. Το ύφασμα στα έπιπλα, από απαλό βελούδο, το νιώθεις όταν ακουμπάς, την ράχη σου στην πλάτη, μα ακόμη απαλότερο, το παιδικό ...

Read More »

Ο ΟΜΦΑΛΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

Τον άρχοντα μέμνησθαι, έτυχε να διαβάσω, και η μνήμη πισωγύρισε, κει στα παλιά να ψάξω. Στον δασυφρύδη άρχοντα, στάθηκα μια στιγμή στον Κωνσταντίνο φίλοι μου, ναι, στον Καραμανλή. Με παγκοσμίου πνεύματος, ανθρώπους εκλεκτούς, σ’ ομήγυρη είχε βρεθεί, κει πάνω στους ...

Read More »

ΟΡΘΙΟΣ ΜΕΙΝΕ

Η κρυφή σου ελπίδα για λίγη χαρά, στην σκληρή την ζωή σου αν έχει τρωθεί, μη, ποτέ σου μην πεις συμφορά, γιατί τότε το τέλος θα ‘ρθει. Τότε πάρε κουράγιο, απ’ όπου μπορείς, κι απ’ την  ίδια σου ακόμη την ...

Read More »

Διαφωνίες

Χθες βράδυ είδα όνειρο, και ξεσηκώθηκα, και με τον άλλο μου εαυτό, πάλι τσακώθηκα. – Σαν ποιος θαρρείς πως είσαι συ, κι άλλους κατηγορείς, κι αυτά που σε πληγώνουν θέλεις να διορθώσεις, μα όμως το μπορείς; – Πες μου τι ...

Read More »

ΟΝΕΙΡΑ

Του χρόνου τα γυρίσματα, είδωλα σε καθρέπτη, όμως στην μνήμη άσβηστα, να τα κρατάμε πρέπει. Τραγούδι ακουγότανε μετά το εικοσιδύο, και την καταστροφή, το “Μη με στέλνεις μάναμ, στην Αμερική”. Όρκο πως θα ξανάρθουνε, έπαιρναν μερικοί, μα ξέφτιζε το όνειρο, ...

Read More »

ΠΑΙΔΕΙΑ

Σκέψεις βαθιές, κατήφεια, στ’ Ολύμπου τα πεδία, σύναξη έχουν οι σοφοί, σε πρόσκληση του Δία. Αναζητούν τι έφταιξε, Ποια είναι η αιτία, σωστούς ανθρώπους τώρα πια, δεν βγάζουν τα θρανία, γνώσεις δεν δίνουνε σωστές, στα δύστυχα παιδιά μας, κι ας ...

Read More »

ΚΛΗΜΑ

Στους αμπελώνες τους καλούς, αξίωσε με κλήμα, καρπούς να φέρνω αγαθούς, στο άγιο σου το βήμα.   Στον στενωπό τον δρόμο σου, δώσε να περπατώ, αν φύγω από τον νόμο σου, σίγουρα θα χαθώ.   Τον κάθε μου συνάνθρωπο, όσο ...

Read More »

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Τα χέρια ενώστε άνθρωποι, τώρα ο καιρός επέστη, μήνυμα να δεχθούμε, ότι ο Χριστός Ανέστη, μα όλοι ας φροντίσουμε, το θείο τούτο μήνυμα, μην πέσει σε κενό, στου καθενός μας την καρδιά, να βρει χώρο ζεστό, γιατί όπως μας κατάντησαν, ...

Read More »

ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ

Την θάλασσα αγνάντευα ψηλά από τα βράχια, μα ξάφνου παραπάτησα, βρέθηκα στο κενό, σκαλώνοντας σ’ ένα δενδρί, γλίτωσα το χαμό. Κι ως κρεμασμένος βρέθηκα, σαν ρούχο σε σχοινί, γδαρμένος, ξεσηκωμένος, και κατατρομαγμένος, σκέφθηκα όσα έπραξα, σ’ ετούτη εδώ τη γη. ...

Read More »

Η ΘΕΙΑ Η ΣΜΑΡΑΓΔΗ

Στην θύμηση ζωντάνεψε, το γιόμα Απριλίου, των παιδικών μου χρόνων. Μοσκοβολούσε η αυλή απ’ το βρεγμένο χώμα, χώμα που ήταν καθαρό, κι αμόλευτο ακόμα, που επιδέξια σάρωνε, η μάνα με φροκάλι, μα λες και ζήλια έπεσε, κει στον μικρό μας ...

Read More »