Φτωχά παιδιά από χωριό
με πατέρα να ασχολείται με τον αγρό.
Η μάνα να μην ξέρει γράμματα
αλλά να κρατά γερά τα νάματα.
Κρατούσαν το σπίτι απλά
με μόνο τα απαραίτητα υλικά
τα παιδιά να μεγαλώσουν
και άξια στην κοινωνία να τα παραδώσουν.
Τα παιδιά βοηθούσαν στις αγροτικές δουλειές
για να έχουν καλές σοδειές
τον πατέρα να διευκολύνουν
και τον κόπο του να απαλύνουν.
Δε φορούσαν ρούχα ακριβά
γιατί δεν έφταναν τα λεφτά.
Αλλά είχαν βάλει σκοπό
να ανεβούν βράχο βράχο το βουνό.
Το σχολείο και το διάβασμα
όταν κάνανε άθροισμα
ήταν πάνω από κάθε δραστηριότητα
για να ζήσουν μια ζωή με ποιότητα.
Τέλειωσαν το σχολείο, έκαναν σπουδές
και καταπιάστηκαν με δουλειές.
Έκαναν οικογένεια και παιδιά
και φρόντισαν να τα διδάξουν σωστά.
Δεν μεγάλωσαν σε σαλόνια και με πιάνα.
Δεν είχαν ιδιαίτερη παραμάνα
αλλά η μάνα τους ήταν μοναδική
να στερηθεί αυτή και όχι το παιδί.
Δεν ήταν παιδιά κάποιου επώνυμου.
Ήταν παιδιά ενός φτωχού ανώνυμου.
Κατάφεραν να φτάσουν, να διαπρέψουν
και από ήθος να μην στερέψουν.
Να πούμε λοιπόν καθαρά
ότι ήταν άξια και δυνατά
να παλέψουν με τις ζωής την αντιξοότητα
έχοντας σύμμαχο την απλότητα.
Άξια παιδιά λοιπόν αναφωνούμε
και τους εαυτούς μας μαζί χαιρετούμε
γιατί παρόμοια εξελιχθήκαμε κι εμείς
στην πορεία της ζωής.
Αγωνιστές με ηθικά μέσα
δείχνοντας πίστη και μπέσα
στις αξίες που πήραμε από μικροί
απ’ των γονιών μας τη συμβουλή.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
