Κάποτε, όταν βασίλευε στον Όλυμπο ο Δίας,
υπήρχε ένας βασιλιάς, που ‘χε τρεις κόρες όψης θείας.
Η μία εξ αυτών, η μικρότερη, η πιο καλή κι ωραία,
την Αφροδίτη προκάλεσε, κι έζησε πράγματα μοιραία.
Το όνομά της ήταν Ψυχή, είχε ομορφιά και χάρη,
κι ήτανε χάρμα οφθαλμών, και των γονιών καμάρι.
Η Αφροδίτη ζήλεψε, την πανέμορφη κόρη,
γι αυτό βουλήθηκε να την παντρέψει, μ’ ένα πανάσχημο αγόρι.
Έδωσε δε, και εντολή στον Έρωτα, τον πανέμορφο γιο της,
να βρει έναν άνδρα, που η Ψυχή θα έβαζε στο πλευρό της.
Ο Έρωτας, όταν πρωτόειδε θαύμασε, την ομορφιά της Ψυχής.
Σημάδεψε κάποιον, αλλά η σαϊτιά ήτανε ατυχής.
Αστόχησε στον άσχημο νιο, που είπε η Αφροδίτη,
αλλά, τον εαυτό του πέτυχε, και με ταχύτητα …τρίτη.
Κι ο γάμος του δεν άργησε, έγινε κάποιο βράδυ,
στα ανάκτορα του Έρωτα, αλλά μες στο σκοτάδι.
Τότε, είπε ο Έρωτας στην Ψυχή, μα με μεγάλο πόνο.
Εγώ θα σου ‘ρχομαι συχνά, αλλά, μες στο σκοτάδι μόνο.
Στ’ ανάκτορό μου θε να ζεις, κι όλα θα ‘ναι δικά σου,
μα εγώ με σκοτάδι θα ‘ρχομαι, πάντα στην αγκαλιά σου.
Το πρόσωπό μου δεν θα ιδείς, ποτέ στο φως της μέρας.
Γιατί, αν το δεις, θε να χαθώ, σαν ίσκιος σαν αγέρας.
Έτσι περνούσε ο καιρός και ήταν ευτυχισμένοι,
ο Έρωτας και η Ψυχή, αλλά πάντα, στο σκότος βυθισμένοι!
Κάποτε οι αδελφές της Ψυχής, θέλησαν να επισκεφθούνε
την αδελφή τους και πάραυτα, πήγανε να την δούνε.
Εκεί έμαθαν, πως τον γαμπρό, ποτέ δεν τον είδε η νύφη.
Πως στο σκοτάδι είχαν επαφές, όπως λεν κάποιοι μύθοι.
Αυτές θελήσανε να ιδούν, πώς ήταν ο γαμπρός.
Γι αυτό στης νύφης το μυαλό, μια ιδέα έβαλαν εμπρός!
Την έπεισαν, πως ο άνδρας της ήτανε ένα τέρας,
γι αυτό δεν ήθελε να εμφανιστεί, ποτέ στο φως της μέρας.
Η Ψυχή πείστηκε, κι αποφάσισε, τον άνδρα της να σκοτώσει,
και σε αυτή την αβεβαιότητα, ένα τέλος να δώσει.
Μία νυχτιά που ο Έρωτας, κοιμόταν στο κρεβάτι,
η Ψυχή μ’ ένα καντήλι, κρυφά, θέλησε να ιδεί … «κάτι».
Τότε είδε πως γελάστηκε. Ο Έρωτας ήταν ωραίος!
Δεν ήταν το τέρας το άγριο, άρα, ούτε καν και ακραίος.
Αλλά τότε, απ’ το καντηλέρι έπεσε, μια καυτερή σταγόνα,
στο πρόσωπο του Έρωτα, που κοιμόταν ακόμα.
Απ’ τον πόνο ξύπνησε ο Έρωτας, και μόλις είδε φως εχάθη.
Εξαφανίστηκε τρέχοντας, μες στης νυχτιάς τα βάθη.
Απαρηγόρητη η Ψυχή, που ‘φυγε ο αγαπημένος.
Μάταια τον αναζητά. Άραγε, πού να είναι τώρα κρυμμένος;
Όλοι οι Θεοί την συμπονούν, και θέλουν να βοηθήσουν.
Αλλά, τη δοκιμάζουν, μήπως και τα αισθήματά της …σβήσουν.
Στις δοκιμασίες όλες άντεξε, η ερωτευμένη Ψυχή,
μα, στην τελευταία δεν μπόρεσε, έδειξε ανυπακοή.
Οι Θεοί της είπαν να μεταβεί, στον Άδη και να δώσει,
λίγη απ’ την ομορφάδα της, αν θέλει, την αγάπη της να σώσει.
Η κόρη χωρίς σκέψη πολλή, στον Άδη κατεβαίνει.
απ’ την Περσεφόνη παίρνει ένα κλειστό κουτί, και διαβαίνει.
Της είπαν, να μην ανοίξει το κουτί. Ήτανε θεϊκή εντολή.
και αν παραβεί την εντολή, θε να κλάψει πολύ.
Αλλά, η Ψυχή δεν άντεξε, κι άνοιξε το κουτί.
Τότε, ο Ύπνος λευτερώθηκε, που ήταν κρυμμένος εκεί.
Κοίμησε την κόρη. Και ο Έρωτας, που ήταν φυλακισμένος,
δραπέτευσε, κι έτρεξε στην αγάπη του, με πάθος ο … καημένος.
Σαν είδαν οι Θεοί, πως ο Έρωτας κι η Ψυχή, είχαν μεγάλη η αγάπη,
έστερξαν, τελικά να βρεθούν κι αυτοί, στου Ολύμπου το παλάτι!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
