Αμαρτία ένα βράδυ με φεγγάρι
να κοροϊδέψεις το ταίρι σου, το ζευγάρι
να πεις πως είσαι με τον τάδε στην ταβέρνα
και εσύ να λες σε άλλη, κέρνα.
Κέρνα να της λες παράνομα φιλιά
χωρίς να δίνεις σημασία καμιά
σε μια γυναίκα που πίστεψε σε σένα
και τώρα τα νιώθει όλα ξένα.
Μα ο Θεός είναι δίκαιος πολύ
και η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί.
Έρχεται το φως της αυγής
και τα ψέματα πέφτουν καταγής.
Οι αδικίες τιμωρούνται.
Από κανένα δε συγχωρούνται
και όσο και να θέλεις να μπεις σε τάξη
πρέπει να καταλάβεις ότι δεν ήσουν εντάξει.
Εντάξει θα ήσουν αν πρόσφερες αγάπη
σαν αναζωογονητικό χάπι
να γιατρέψει τον πόνο, την πληγή
που άνοιξες ασύστολα εσύ.
Μα δεν έχεις φιλότιμο και μπέσα.
Έπαιξες με δόλια μέσα.
Τώρα τα δάκρυά σου κυλούν
σαν σταγόνες νερό με αναζητούν.
Ας είχες τη γνώση από πρώτα
να ακολουθήσεις σωστή ρότα.
Αν το καράβι σου δεν κυβερνήσεις σωστά
θα βουλιάξει και στα ρηχά.
Όσο ζούμε μαθαίνουμε, είναι αλήθεια
αλλά και με της λογικής τη βοήθεια
προσπαθούμε να αποφύγουμε τις ατοπίες
και ότι οδηγεί σε ασωτίες.
Αρκεί να μάθουμε πριν να είναι αργά
γιατί αν σπάσει η αγάπη τίποτα δεν την κολλά
σαν το τζάμι θρυμματίζεται
και καταγής σκορπίζεται.
Ο Θεός αγαπά τον κλέφτη
αγαπά και τον νοικοκύρη
θα προσφέρει της δικαιοσύνης το νερό γεμάτο
να ξεδιψάσει τον πονεμένο και άσπρο πάτο.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
