Γίνεται αναστοχασμός, από όλους κάθε βράδυ,
για πεπραγμένα, ή τ’ αφήνουμε, να μείνουν στο σκοτάδι;
Έλεγαν οι «Πυθαγόρειοι», και τούτο το τηρούσαν,
καθημερνά πριν κοιμηθούν, και ποτέ δεν ξεχνούσαν.
Έλεγαν: «Πη παρέβην; Τι δ’ έρεξα; Τι δε μοι δέον ουκ ετελέσθη;»
Δηλαδή: Πού έκανα παράβαση; τι έκανα; Τι έπρεπε και δεν έγινε;
Αλήθεια, αυτός ο αναστοχασμός, άπειρες δίνει λύσεις.
Προσπάθησε να τον τηρείς. Σίγουρα θα ευτυχήσεις!
Αν έκανες παράβαση, και το αναγνωρίζεις,
σημαίνει, πως ξέρεις το σωστό, κι αδιάφορα, δεν σφυρίζεις!
Και την επόμενη φορά, προ των ματιών σου θα είναι,
και θα σου λέει ενδόμυχα: φύγε, μακριά μου μείνε!
Ό,τι έπρεπε, αν το έκανες, σου έφυγε ένα βάρος.
Κι αυτό σου δίνει δύναμη, και σου λέει, συνέχισε με θάρρος.
Αν πάλι, ό,τι έπρεπε, δεν έγινε από λάθος
Και όχι από υπολογισμό ή από κάποιο άλλο πάθος…
Κι αν σου τριβελίζει όλο το νου, ότι έπρεπε να γίνει.
Σίγουρα, και θα το κάνεις, και στο ράφι δεν θα μείνει!
Κι έτσι κερδισμένος θα ‘σαι, αφού τίποτε στην τύχη,
δεν θα αφήνεις, και θα θέλεις, ό,τι κάνεις, να επιτύχει.
Αθ. Παπατριανταφύλλου
