Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Έχουν αλλάξει τα πράγματα… Έχουν αλλάξει οι εποχές… Και εκείνο που φαίνεται πως έχει – τρόπον τινά – χαθεί είναι η λογική. Η κοινή αντίληψη.
Παρακολουθούσα τις προάλλες μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στην ΕΡΤ 1 που αναφερόταν στο γεγονός πως με την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης κινδυνεύει να χαθεί η κριτική σκέψη. Το πιστεύω απόλυτα.
Και άντε, εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι στην ηλικία (που ζήσαμε το πριν και καταλαβαίνουμε το μετά στα τεχνολογικά δεδομένα) μπορούμε να διακρίνουμε την διαφορά και να βάλουμε όρια. Τι γίνεται όμως με τα παιδιά και τους νέους/νέες; Ειδικά στο πλαίσιο της σχολικής εκπαίδευσης…
Αναμφισβήτητα, το ενδιαφέρον των παιδιών για τα εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης (A.I.) συνεχίζει να αυξάνεται, μιας κι αυτές οι τεχνολογίες γίνονται όλο και πιο προσβάσιμες και ταυτόχρονα ενσωματώνονται στην καθημερινή μαθησιακή διαδικασία.
Ωστόσο, η Α.Ι., παρά τις σημαντικές δυνατότητές της, δημιουργεί παράλληλα και νέες προκλήσεις. Τα νευρωνικά δίκτυα είναι δυνατό να παράγουν πληροφορίες που μοιάζουν αληθοφανείς, αλλά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθώς και παραπλανητικό οπτικό υλικό, με αποτέλεσμα να οδηγούν τους χρήστες σε εσφαλμένα συμπεράσματα.
Επομένως, ο ψηφιακός εγγραμματισμός στη σύγχρονη εποχή δεν περιορίζεται πλέον στην ικανότητα αναζήτησης και αξιοποίησης πληροφοριών. Τα παιδιά πρέπει να αναπτύξουν παράλληλα την ικανότητα να αξιολογούν κριτικά όσα συναντούν στο διαδίκτυο, να εντοπίζουν πιθανές μορφές παραπλάνησης ή χειραγώγησης και να διαχειρίζονται με υπευθυνότητα τις προσωπικές πληροφορίες που επιλέγουν να μοιράζονται.
Αλλά αν το ζητάμε αυτό από τα παιδιά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ισχύει ήδη για τους ενήλικες; Δε νομίζω…
Ο τίτλος του σημερινού κειμένου δεν είναι διόλου τυχαίος, αφού θεωρώ πως κάπως έχουμε βγει από την γραμμή της λογικής και πολύ εύκολα χάβουμε ό,τι μας σερβίρεται. Ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… Δεχόμαστε άσκεφτα ό,τι βλέπουμε και ό,τι ακούμε και δεν μπαίνουμε καν στην διαδικασία να προβληματιστούμε ή και να αντισταθούμε.
Επομένως, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο ότι ίσως και σταδιακά να αποβλακωνόμαστε…
