Ήρθε η ώρα του απολογισμού.
Η ώρα να αναμετρηθούμε
και τα σφάλματά μας να αναλογιστούμε.
Μέρες και νύχτες στον ίδιο ρυθμό
χωρίς κάτι όμορφο, ζεστό, διαφορετικό.
Ποιος φταίει άραγε;
Τα χρόνια που αφήσαμε να κυλούν
χωρίς να τα δώσουμε αξία;
Τα όνειρα που χωρίς να ολοκληρωθούν
πέρασαν και σβήσανε σαν οπτασία;
Η καθημερινότητα που έθαψε τη μαγεία;
Η αγάπη που ξέφτισε σαν παλιό ρούχο;
Η αγκαλιά που δεν άνοιξε
για να ζεστάνει τον πόνο;
Ο λόγος που ήταν σκληρός σαν καρφί
και όχι γλυκός, παρηγορητικός;
Το παγωμένο βλέμμα;
Τα δεμένα χέρια;
Η γύμνια της ψυχής;
Η πληγή που δεν έβρισκε γιατρειά;
Φταίω κι εγώ, φταις και εσύ.
Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο.
Φταίμε και οι δυο
που έγινε η ζωή μας μίζερη και πεζή.
Φταίμε γιατί δεν είχαμε τη θέληση,
το κουράγιο, τη διάθεση, την όρεξη
να την ξαναφτιάξουμε και παραιτηθήκαμε.
Τα αφήσαμε όλα να πάρουν το δρόμο
του αδιέξοδου, της μοναξιάς,
του χωρισμού, της λύτρωσης.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
