Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα – Προτάσεις
• Του Παναγιώτη Χόχολη
Γ’ Μέρος
1. Αιγαίο, Ελληνισμός, Τουρκία
α. Ο Ελληνισμός βαθιά ριζωμένος και απλόχερα απλωμένος, στις ξάστερες δαντελένιες, καταγάλανες ακτές των νησιών του Αιγαίου μας, αλλά και περήφανα, μαχητικά και θαρραλέα, δρασκελώντας τις, ολόμαυρες ράχες αυτών, από τις φωτιές της μάχης, του ολέθρου και της καταστροφής, όπως υμνολογεί, στον θρήνο του για την «Καταστροφή των Ψαρών», ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, επί τέσσερες χιλιετηρίδες, συνεχίζει να μάχεται, κατά βαρβάρων, επιδρομέων. Ακόμη ο Ελληνισμός, σήμερα, ΕΚΕΙ, από τις απέναντι ακτές, της σφαγισμένης και αιμοτοκυλισμένης ΙΩΝΙΑΣ μας, υψώνει περήφανα τη γαλανόλευκη Ελληνική Σημαία. Στο απαλό, δροσερό θρόισμα της, οι ψυχές των σφαγιασθέντων αδερφών μας, σκιρτούν από εθνική χαρά και προσμονή και με καρτερικότητα αναμένουν, στους επερχόμενους αιώνες, δικαίωση και εθνική ικανοποίηση, όπως ο κάθε Έλληνας και Ελληνίδα, το εννοούν, το αισθάνονται και το ελπίζουν, αλλά και όπως η ιστορική πραγματικότητα, δίκαια και επιβεβλημένα το αποφασίζει. Μετά από βίαιες παγκόσμιες συγκρούσεις και ανακατατάξεις στη Μ. Ανατολή και Ουκρανία, συμμαχίες κραταιές καταρρέουν και νέες συνάπτονται. Ως εκ τούτου, κράτη ακρωτηριάζονται και σύνορα επαναχαράσσονται. Ακόμη νέα κράτη, όντα επί αιώνες δέσμια της σκλαβιάς και της ατίμωσης, τώρα αρχίζει να γλυκοχαράζει για αυτό η λευτεριά και η ανεξαρτησία τους. Όταν θα συμβούν μέχρι τέλους όλα αυτά, τα οποία μόλις έχουν αρχίσει και τώρα τα ζούμε, μέσα σε μία άναρχη, παγκόσμια σύγχυση, διότι αυτό έχει αποφασίσει, τελεσίδικα η διεθνής αναγκαιότητα και ιστορική πραγματικότητα, ΤΟΤΕ μόνο θα αρχίζουν να τρίζουν, επικίνδυνα τα θεμέλια του σημερινού τουρκικού κράτους, το οποίο αποτελεί, το τελευταίο κατάλοιπο της ετερόκλητης, πολυεθνικής, ήδη θανούσας, οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Γνήσια οθωμανική εθνότητα, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Τουρκίας είναι αυτή των Οθωμανών Τούρκων, εκ των στεπών της Ασίας, Κίνας και Μογγολίας, καταγομένων, οι οποίο διείσδυσαν στην Μ. Ασία, σταδιακά, από τον 13ο αιώνα μ.Χ., ως νομάδες. Η εθνότητα αυτή υπήρξε βίαια, δυναμική και αποτελεσματική, η οποία, καίτοι αποτελούσε μειονότητα, στο σύνολο του πληθυσμού της Μ. Ασίας, κατόρθωσε, δια της μουσουλμανοποιήσεως, των λοιπών εθνοτήτων και περνώντας αυτές, δια πυρός και σιδήρου, να τις καθυποτάξει. Η μουσουλμανοποίηση των λοιπών εθνοτήτων, επιτεύτηκε σε μεγάλο βαθμό, όχι όμως ανάλογα και η τουρκοποίηση τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Κούρδοι οποίοι είναι οι αρχαίοι Καρδούχοι του Ξενοφώντος. Είναι μουσουλμάνοι και δεν έχουν καμία φυλετική συγγένεια με τους Τούρκους και η γλώσσα τους είναι κράμα περσικής και αραβικής γλώσσας, εντελώς διαφορετική από την τουρκική. Η σθεναρή άρνηση των Κούρδων να ενταχθούν, ως Τούρκοι στην Τουρκία, είναι το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας, την οποία ασφαλώς θα την απασχολήσουν και οι λοιπές εθνότητες, για το τι θα πράξουν, σχετικά με τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό τους, μη αποδεχόμενες, τον ετεροπροσδιορισμό τους, από τους Τούρκους. Τότε κάποιοι ξενόφερτοι επηλύδες, θα αναδιπλωθούν στις στέπες, από τις οποίες ξεκίνησαν. Εκεί θα τους ακολουθήσουν οι αρνησιπατρίδες, αρνησίθρησκοι γενίτσαροι, όπως οι προδότες Μιλήσιοι, του ιερού του Απόλλωνα «ΒΡΟΓΧΙΔΕΣ» το 499 π.Χ. φυγαδεύτηκαν από τον Ξέρξη Α΄, στις στέπες του ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, (Βάκτρα – Σογδιαχή) για να σωθούν, των απογόνων τους, όμως, σφαγιασθέντων, ως προδοτών των Ελλήνων, το 328 π.Χ., μετά από 120 χρόνια, από το ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ.
β. Μετά τη σφαγή και τον εξανδρωποδισμό των Αρμενίων και των Ελλήνων Μ. Ασίας, Ανατολικής Θράκης και Πόντου, από τις ορδές των νεότουρκων και στη συνέχεια του αιμοδιψή σφαγέα Κεμάλ, από το 1915, μέχρι το 1923, όπου υπογράφηκε η Συνθήκη της Λωζάνης, στα μέτρα των ηττημένων Τούρκων και όχι των νικητών επίορκων προδοτών, συμμάχων της Ελλάδας. Στην κεμαλική Τουρκία, συνέχισαν να διαβιώνουν πολλές εθνότητες όπως ενδεικτικά: Γιουρούκοι, Κιρκάσιοι, Ερυθινοί, Κόλχοι, Ανσαρίτες, Αφσαροί, Λαζοί, Γεωργιανοί, Δερβίσες, Λυκαόνες, Πάμφυλοι, Τσανοί, Παφλαγόνες, Ατσίγανοι, Ζεϊμπέκες, Τάταροι, Πομάκοι, Κρήτες μουσουλμάνοι, κρυπτοέλληνες και κρυπτοχριστιανοί, καθώς και αυτή των πολυπληθέστερων Κούρδων και άλλων πολλών εθνοτήτων. Όλες αυτές οι φυλετικές και θρησκευτικές παραφυάδες της Τουρκίας, που τελούν, υπό το καθεστώς μιας φρενιτιώδους ιστορικής παραχάραξης, αλλά και πλασματικής, όπως διατυμπανίζεται, τουρκικής ομοιογένειας, θα αποτελέσουν μια μεγάλης ισχύος, ωρολογιακή βόμβα. Η έκρηξη της βόμβας αυτής προλαμβάνεται μόνο με την ειρηνική πορεία της Τουρκίας στην ευρύτερη αυτής περιοχή της και όχι με κάθε είδους αναμοχλεύσεις και αναζωπυρώσεις για μια νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία και νέο Χαλιφάτο, με έδρα την Τουρκία, η οποία θα διαφεντεύει όλους τους απανταχού μουσουλμάνους τους οποίους αποκαλεί «αδερφούς», οι οποίοι όμως, επί αιώνες, συνεχίζουν να αλληλοσφάζονται (Σουνίτες – Σιίτες, κ.α, Άραβες, Ιρανοί, Τούρκοι κ.λ.π).
2. Στρατιωτική Αξία του Αιγαίου
α. Το Αιγαίο δεν είναι ένας μόνο «Ζωτικός Χώρος» από τους τόσο πολλούς που έχει η Ελλάδα, αλλά ιδιαίτερα ο μοναδικός «ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΧΩΡΟΣ», αυτής. Χωρίς το Αιγαίο η Ελλάδα δεν δύναται να αμυνθεί, εναντίον οποιουδήποτε εχθρού, από κάθε κατεύθυνση επιτηδευμένου. Χωρίς το Αιγαίο, ο εχθρός δεν θα είναι προ των πυλών αλλά εντός των τειχών.
β. Μετά από την απώλεια της Μ. Ασίας το 1922, από επαίσχυντη και ατιμωτική προδοσία, το τμήμα του Αιγαίου με βάση την αρχή των ίσων αποστάσεων, αποτελεί το «έσχατο όριο» εχθρικής εισχωρήσεως, στην εναπομείνασα, μαζί με το Αιγαίο και τα Νησιά του, αδούλωτη και ελεύθερη Ελληνική επικράτεια, μετά από σκληρούς αγώνες, θυσίες και ολοκαυτώματα. Τα νησιά του Αιγαίου, διάσπαρτα στο Πέλαγος, θα αποτελέσουν τα ανάλογα αμυντικά ερείσματα και αναχώματα ανάσχεσης, όπου ΕΚΕΙ, θα δοθεί αγώνας μέχρι εσχάτων. Για το λόγο αυτό τα Νησιά μας στο Αιγαίο, πρέπει να είναι, οπωσδήποτε εξοπλισμένα, συνεχώς, βελτιωμένης της Άμυνάς τους. Μια και αναφερόμαστε για άμυνα στα Νησιά του Αιγαίου, ας δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στην εκπαίδευση του προσωπικού και ειδικά στην εκτέλεση νυκτερινών βολών εντός της θαλάσσης και στην επάνδρωση των τοποθεσιών Άμυνας, όπου θα έχουν ενταχθεί στον αμυντικό ιστό και τουριστικά οικοδομικά συγκροτήματα.
γ. Τα Νησιά του Αιγαίου σε βάθος, εξ Ανατολών προς Δυσμάς αποτελούν τις αμυντικές τοποθεσίες, για αντιμετώπιση εχθρού ενεργούντος, από Α προς Δ, από Προποντίδα, Έφεσο, Σμύρνη κ.λπ., προς κατάληψη Αλεξανδρούπολης, Καβάλας, Θεσσαλονίκης, Βόλου, Αθηνών, Κρήτης και όπου, κατά περίπτωση μέσα στα πλαίσια του επιζητούμενου αιφνιδιασμού, από τον εχθρό, ήθελε σχεδιαστεί.
Αναφερθήκαμε επιγραμματικά και κατά κεφαλαιώδη τρόπο, για επιθετικές και αμυντικές επιχειρήσεις στο Θέατρο Επιχειρήσεων Αιγαίου. Στις επιχειρήσεις αυτές η Ελλάδα για να συνεχίσει να υπάρχει, ως κράτος ελεύθερο και ανεξάρτητο, πρέπει να είναι η Νικήτρια, οπωσδήποτε. Με εύκαμπτη επιτελική οργάνωση, συνεχώς αναθεωρούμενη, με ρεαλιστική εκπαίδευση, με εξοπλισμό των Νησιών με σύγχρονα πολεμικά μέσα (αεροσκάφη, πολεμικά πλοία, πυραυλικά συστήματα, drones, κ.λπ.), καθώς και με τήρηση ισχυρών ταχυκίνητων στρατηγικών εφεδρειών, ο εχθρός όχι μόνο νικηφόρα θα αναχαιτιστεί, αλλά στα νερά του Αιγαίου, θα καταποντισθεί και τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο, όπως στο Έπος του 1940, πάλι θα ακουστούν: «Παιδιά της Ελλάδος Παιδιά, ισχυρά πολεμήστε ΕΚΕΙ, στου Αιγαίου τα Νησιά και γαλάζια νερά».
δ. Η εμμονή της Τουρκίας για την κυριαρχία της επί των νησιών του Αιγαίου Πέλαγους, αρχίζει από τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, όπου τότε αυτά περιήλθαν μόνο de facto στην Ελλάδα και De Jure με τη συνθήκη της Λωζάνης. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο η Τουρκία προσφέρει την συμμαχία της, στην Ελλάδα, κατά της Βουλγαρίας, με αντάλλαγμα τα νησιά του Αιγαίου, που δεν έγινε αποδεκτό. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η Τουρκία, παίζει υποκριτικά το ρόλο, του επιτήδειου ουδέτερου, ζητά από την κυβέρνηση Τσουδερού που βρίσκεται στην Αίγυπτο, να καταλάβει τα Νησιά του Αιγαίου, για να τα προστατεύσει και να μη τα καταλάβουν, οι εισβολείς στην Ελλάδα, Γερμανοί Ναζί. Ο Τσουδερός αρνήθηκε και τόνισε, αν τα καταλάβουν οι Γερμανοί, κάποτε θα φύγουν, οι Τούρκοι όμως δε θα φύγουν ποτέ. Μετά την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974, οι Τούρκοι βάλανε πλώρη, για το Αιγαίο και τα Νησιά του, με πρώτο στόχο τους, τα ΙΜΙΑ, την 31 Ιανουαρίου 1996. Των ΙΜΙΩΝ, η εξασφάλιση της ελληνικής υπόστασής τους, είχε ανατεθεί αρχικά ορθώς, από το ΓΕΕΘΑ, όταν τα νησιά και στην περίπτωση αυτή, των εγγύς αυτών, Κως, Καλύμνου, βρισκόταν στο εμβρυώδες στάδιο της Άμυνάς τους. Με το μεγάλωμα όμως της Άμυνας αυτών, οι νησίδες ΙΜΙΑ, όπως και πολλές της κατηγορίας τους, έπρεπε να ανατεθούν σε Διοικήσεις Νήσων, εν προκειμένω στην 80 ΑΔΤΕ, των ΙΜΙΩΝ. Επιβάλλεται, ως εκ τούτου η επανεξέταση της επιχειρησιακής υπαγωγής όλων των μικρονησίδων του Αιγαίου για να μη υποστούμε, άλλο φιάσκο, μορφής κρίσεώς ΙΜΙΩΝ.
3. Στημένη, η Κρίση των ΙΜΙΩΝ
Μέσα από τα απόρρητα τηλεγραφήματα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, προκύπτουν κάποια σαφή συμπεράσματα. Η Τουρκία δημιούργησε, ένα στημένο σκηνικό πολεμικής σύρραξης εις βάρος της Ελλάδας, για την οπωσδήποτε επίτευξη των κατακτητικών της σχεδίων στο Αιγαίο, μετά την εισβολή και κατοχή του 40% της Κύπρου, με «γκριζάρισμα περιοχών» και νησιών αυτού, αρχίζοντας, από τα ΙΜΙΑ. Το ξετύλιγμα της κρίσης, αρχίζει με την προσάραξη του τουρκικού φορτηγού πλοίου «Figen Akat», στην Ανατολική ΙΜΙΑ, τη νύκτα της 25ης Δεκεμβρίου 1995. Οι ΗΠΑ επέλεξαν, όπως πάντα, αδικώντας την Ελλάδα, την εύκολη οδό, των ίσων αποστάσεων και της ουδετερότητας, σε ό,τι αφορά την κυριαρχία των ΙΜΙΩΝ, καίτοι γνωρίζουν και έχουν εκδόσει σχετικούς χάρτες, όπου τα ΙΜΙΑ, είναι Ελληνικά. Με δόλια υποκρισία, ως «Πόντιος Πιλάτος», δε διστάζουν οι ΗΠΑ, μετά την Ελληνική ονομασία των ΙΜΙΩΝ, να αναφέρουν και την Τουρκική «ΙΜΙΑ/Καρντάκ».
4. Η Άναρχη Αντιμετώπιση της Κρίσης από την Ελλάδα
Η κρίση αυτή των ΙΜΙΩΝ αποτελεί, την υπό καθεστώς αμφισβήτησης, της πρώην Ελληνικής ταυτότητάς τους. Το Ελληνικό Αιγαίο, την αποφράδα ημέρα, Κυριακή, της 31 Ιανουαρίου 1996, δέχτηκε θανατηφόρα μαχαιριά, στην περιοχή των βραχονησίδων των ΙΜΙΩΝ και δημιουργήθηκε ΕΚΕΙ, το πρώτο ρήγμα στο αρραγές Ελληνικό Αιγαίο, από τους πρώτους κυματισμούς της «Γαλάζιας Πατρίδας», της Τουρκίας, οι οποίοι μόνο με τη δική μας έντονη δυναμική αντίδραση, είναι δυνατό να γίνουν απαλοί παφλασμοί και όχι τρικυμιώδη παλιρροϊκά κύματα, όπως ονειρεύονται οι Τούρκοι. Στα ΙΜΙΑ στις 31 Ιανουαρίου 1996, ούτε κατά διάνοια υπήρξε προδοσία. Υπήρξαν όμως τραγικά και ολέθρια πολιτικά λάθη, των οποίων οι συνέπειες, υπήρξαν περισσότερο επώδυνες, ακόμη και αυτής της έσχατης προδοσίας. Επικράτησε ο πολιτικός αυταρχισμός και η σκόπιμη υποβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων, εμφανής ακόμη, υπήρξε η ανεπάρκεια των πολιτικών σχετικά με την στοιχειώδη γνώση τους, στα θέματα, που αφορούσαν στις Ένοπλες Δυνάμεις και συγκεκριμένα, για αυτά τα οποία έπρεπε, οπωσδήποτε να γνωρίζουν, για την ορθή, ρεαλιστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση των εθνικών κρίσεων, όταν αυτές, θέλανε παρουσιαστούν στο πεδίο της μάχης. Πρώτο και βασικό συμπέρασμα είναι ότι οι πολιτικοί, πριν αναλάβουν καθήκοντα, τα οποία καθ’ οιονδήποτε τρόπο, έχουν σχέση με Εθνικές Κρίσεις, πρέπει πρώτα να ενημερώνονται πως πρέπει να τις αντιμετωπίζουν και μετά να επιλαμβάνονται αυτών, θετικά κατά την εκτέλεση, των υποχρεώσεών τους.
Συνεχίζεται…
Αντιστράτηγος ε.α. Παναγιώτης Χόχολης
Επίτιμος Διοικητής Ανώτατης Σχολής Πολέμου
