Σα να μην έβρεξε ποτέ Παρασκευή
σήμερα πέφτει ανελέητα βροχή
όμως τον πόνο να ξεπλύνει δε μπορεί
που ‘χω βαθιά πολύ βαθιά μες την ψυχή
Ίσως να μην είναι αγιάτρευτο κακό
το άγνωστο αυτό που με τρομάζει
σ’ ένα ταξίδι δίχως κάποιο γυρισμό
δε θέλω ακόμη κάποιος να με κράζει
Δεν είμαι έτοιμος να φύγω απ’ τη ζωή
χωρίς το χρέος μου να έχω αποτελειώσει
που η φύση προγραμμάτισε στη γη
χωρίς καθόλου να με ενημερώσει
Στα μάτια μου είν’ τα δάκρυα νωπά
από μεγάλους πόνους στη ζωή μου
στην πάτρια γη μα και στην ξενιτιά
μαύρα σημάδια αφήκαν στο κορμί μου
- Advertisement -
Θα κλάψουν τα ποιήματά μου ορφανά
κι εκείνα που ακόμα δεν έχουν γραφτεί
μαζί κι οι άνθρωποι που αγάπησα πολύ
γυναίκα εγγόνια αδέρφια και παιδιά
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Nagold
