Αφήνω πίσω ότι με πληγώνει
ανθρώπους και καταστάσεις
και την καινούρια μέρα που ξημερώνει
παίρνω καινούριες αποφάσεις.
Αρπάζω τις χαμένες ευκαιρίες
που τόσο καιρό είχα στην άκρη,
ασπάζομαι νέες θεωρίες
και σβήνω των ματιών το δάκρυ.
Έπρεπε να πάθω για να μάθω
πως η ζωή θέλει μαγεία,
τώρα πια αρχίζω να καταλαβαίνω
πώς δεν είναι μόνο αγγαρεία.
Δεν έχει μόνο πρέπει και υποχρεώσεις,
δεν είναι σα σίδερο βαριά,
έχει και θέλω για να τη νιώσεις
και να τη ζήσεις πραγματικά.
Έχει και άλλες διαστάσεις,
έχει νόημα και εικόνες
αρκεί να προλάβεις να τις φτάσεις
γιατί θα είναι αναζωογόνες.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
