Βρέχει φωτιά στη γειτονιά,
ένα μήνα και δεν σταματά,
αντί για νερό αίμα ζεστό κυλά.
Ανθρώπους τρομαγμένους κοιτώ,
τρέχουν απ’ τις βόμβες να σωθούν,
στα καταφύγια να κρυφτούν.
Άνδρες γυναίκες παιδιά,
με δάκρυα στα μάτια φωνάζουν,
Πόλεμος: ω !!! τι συμφορά.
Πέφτουν οι σφαίρες σαν βροχή,
Οβίδες, βόμβες, πύραυλοι,
ποτάμι το αίμα κυλά,
το χώμα με το αίμα αθώων βαμμένο,
δένδρα, λουλούδια
με αίμα ποτισμένα,
δρόμοι, σοκάκια,
με συντρίμμια και με άψυχα,
αμάχων κορμιά γεμάτα.
Τα τραίνα γεμάτα γυναικόπαιδα,
τραβούν για την προσφυγιά.
Γιατί τόση βία;
Γιατί τόση κακία;
Γιατί τόση καταστροφή;
Ας κάνουμε μια ευχή,
να επιστρέψει και πάλι η λογική.
Γεώργιος Χ.Τσαρακτσίδης
Αλεξανδρούπολη
