Για τα τόσα που γράφονται σήμερα
Αυτά μιλάνε και για το χθες
Που δεν πρέπει να διαγραφούνε πότες
Θα διαβάζονται και από τις άλλες ερχόμενες γενιές
Γράφω για τον αόρατο φοβερό -ιό- που δεκάδες
Άνθρωποι πεθαίνουν στο λεπτό
Δυστυχώς είναι για όλους μας φοβερό και κολλητικό κακό
Και όσο για αυτό να παρακαλούμε
Τον παντοδύναμο θεό νια τον -ιό-
Ετούτη τη στιγμή στους δρόμους
Δεν κυκλοφορεί κανείς
Σαν κάποιος θα βγει έξω, βγαίνει για να ψωνιστεί
Διότι χωρίς τροφή κανείς δεν ζει
Αυτή είναι η καθημερινή του κοσμάκη η ζωή
Προσοχή και καραντίνα μας έχουν κλείσει
Για την μη εξάπλωση του -ιού-
Ίσως με τα τόσα αυστηρά μέτρα να σταματήσει
Όμως με δίχως μάσκα δεν πρέπει κανείς να περπατήσει
Φτάνει πια για τα τόσα χρόνια
Που ότι και να μας συμβεί την πληρώνουν
Πάντα οι ταλαίπωροι φτωχοί
Εγώ έχω περπατήσει στη ζωή μου
Με τρύπια τσαρούχια
Αλλά και με τρύπια παντελόνια
Αργότερα επερπάτησα
Και με χειροποίητα σανδάλια
Όμως από εδώ και μπρος
Μετά τον εμβολιασμό
Όσοι θα μείνουν σε ετούτη τη ρημαγμένη γη
Που την έχει κάνει η πανδημία χάλια
Ήλθε ο καιρός να αλλάξει ριζικώς η πολιτική
Και όσοι θα μείνουν στην τούτη τη ζωή
Θα είναι υπερτυχεροί
Γιατί – Διότι θα τρώνε με χρυσά κουτάλια
Γεια σας και χαρά σας και καλά Χριστούγεννα
Και ευχαριστώ πολύ και για τη χρυσή υπομονή
Κυρτσίδης Δημήτριος,
Κορνοφωλιά
Αλεξανδρούπολη, Ετών -94-
