Στους δρόμους και τις πλατείες, ακόμα και στα χωριά, οι πινακίδες καταστημάτων έχουν ξένες ονομασίες, με Λατινικούς χαρακτήρες – Προσφερθήκαμε λοιπόν, μόνοι μας, να …αυτοκτονήσουμε;
«Και τώρα πως εξέπεσαν,
πως έγιναν,
Να ζουν και να ομιλούν
βαρβαρικά
Βγαλμένοι -ώ συμφορά–
απ’ τον Ελληνισμό.»
Κων. Καβάφης(«Ποσειδωνιάται»)
Όταν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, στα σκοτεινά χρόνια της σκλαβιάς, όργωνε την Ελλάδα, απ’ άκρη σ’ άκρη, σφυρηλατώντας την εθνική μας ενότητα και συνείδηση, κηρύσσοντας Ορθοδοξία και γλώσσα, έλεγε: «Οι Έλληνες πρέπει να ομιλούν Ελληνικά και μόνον Ελληνικά διότι η Εκκλησία μας είναι εις την Ελληνικήν, η Αγία γραφή είναι γραμμένη εις την Ελληνικήν, και το γένος μας είναι Ελληνικόν.
Όποιος μου υποσχεθεί ότι θα κουβεντιάζει μόνο Ελληνικά, θα του πάρω τα αμαρτήματά του εις το λαιμό μου…».
Σήμερα αν ξαναερχόταν τα ίδια θα έλεγε. Γιατί πόσοι από εμάς σήμερα μιλάμε Ελληνικά και μόνον Ελληνικά; Μιλάμε και γράφουμε μια γλώσσα εν πολλοίς παράλογη, ακατανόητη, με απίστευτη επιπολαιότητα, ανακατεύοντας αγγλικές λέξεις και φράσεις με ελληνικές, κάνοντας ένα απίστευτο μωσαϊκό, που λίγοι καταλαβαίνουν και οι πολλοί προσπαθούν κάτι να καταλάβουν.
Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει και το βλέπει κανείς, στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο στην επικοινωνία της νεολαίας μας, στο διαδίκτυο, στα μέσα μαγικής ενημέρωσης, Τύπο, τηλεόραση και ραδιοφωνία, εφημερίδες με ξένα ονόματα για Έλληνες αναγνώστες που μας περιφρονούν κατάφωρα, αλλά που εμείς εξακολουθούμε να τις αγοράζουμε, στην πολιτική ζωή, στα σχολεία, στις αναλύσεις των «ειδημόνων» κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών κ.τ.λ., θεμάτων, στις αναζητήσεις και «στοχασμούς» των νεοφιλοσόφων μας και «πνευματικών μας ταγών» -με λίγες εξαιρέσεις- στα κέντρα εστίασης και αναψυχής, ξενοδοχεία, θέατρα, Εμπορικά που έγιναν «Μάρκετ» (μίνι, μέγκα, σούπερ κ.τ.λ.), περίπτερα, που γίνανε «Κιόσκ», ακόμα και σε κηρύγματα μέσα στις Εκκλησίες.
Στους δρόμους και τις πλατείες των πόλεών μας, ακόμα και στα χωριά μας, οι πινακίδες των καταστημάτων και επαγγελματιών, στην πλειοψηφία τους, έχουν ξένες ονομασίες, κυρίως αγγλικές και πολλά ελληνικά ονόματα γράφονται πλέον με λατινικούς χαρακτήρες.
Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη και ίσως και στον κόσμο που κακοποιούμε τόσο βάναυσα την γλώσσα μας.
Όλοι οι άλλοι λαοί τιμούν και σέβονται την γλώσσα τους και την προστατεύουν με τα Συντάγματά τους και τους νόμους τους.
Πολλοί προβάλλουν σαν επιχείρημα, γι’ αυτή την κατάσταση, την παγκοσμιοποίηση. Πρέπει, λένε να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις ενός καινούργιου κόσμου που είναι μπροστά μας. Κάτι τέτοιο είχε κατά νου και η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, όταν, τον Νοέμβριο του 2001, Επίτροπος τότε στην Ε.Ε, πρότεινε να καθιερωθεί η αγγλική γλώσσα σαν δεύτερη επίσημη γλώσσα στην χώρα μας. Επίσημη βέβαια γλώσσα του Κράτους μας δεν είναι ούτε η πρώτη, γιατί στο σύνταγμά μας δεν υπάρχει τέτοια αναφορά.
Και τι ακριβώς θα είναι αυτός «ο καινούργιος κόσμος»; Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Η παγκοσμιοποίηση όμως δεν άφορά μόνον εμάς. Αφορά όλον τον κόσμο. Γιατί μόνον εμείς θυσιάζουμε την γλώσσα μας;
Γιατί αν χάσουμε την γλώσσα μας, χανόμαστε κι εμείς σαν λαός και έθνος και αυτό είναι το ζητούμενο και ο κύριος στόχος που θέλουν επιτακτικά να επιτελέσουν οι ταγοί της παγκοσμιοποίησης και παγκόσμιας διακυβέρνησης, και είμαστε το μεγάλο εμπόδιο για να το επιτύχουν.
Γιατί εμείς, ακόμα και σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, μιλάμε για Αρετές, για Θεό και Ορθοδοξία, ενώ αυτοί μιλάνε για «ατομικά δικαιώματα» και αθεΐα.
Και τα καταφέρανε να μας τα επιβάλουν και τα δύο, σχεδόν ανώδυνα, με νόμους μέσω των Μνημονίων, που υπέγραψαν οι πολιτικοί μας και που ποτέ δεν ομολόγησαν.
Γι’ αυτό και πανηγυρίζουν, ότι η Ελλάδα προχώρησε τις «μεγάλες μεταρρυθμίσεις». Αλλά ποιες «μεταρρυθμίσεις», πέρα από την ληστρική φορολόγηση, την πλήρη κατάρρευση της αγοράς εργασίας και, των συντάξεων, και το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου, έγιναν;
Το Κράτος μας παραμένει υπερτροφικό, περισσότερο γραφειοκρατικό, βραδυκίνητο και αναποτελεσματικό.
Αλλά πως να εμπιστευθούν έναν λαό, που πιστεύει ακόμα στον Θεό σε ποσοστό 84.7%, και ταυτίζει, στην πλειοψηφία του, την Ορθοδοξία με την εθνική του ταυτότητα, όταν το ποσοστό αυτό στην Ευρώπη, μόλις αγγίζει το 34% στην Καθολική Πολωνία και κάτω από αυτό στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.; (Καθημερινή 25- 3-18 και 4-2-17).
Προσφερθήκαμε λοιπόν από μόνοι μας να αυτοκτονήσουμε συμμετέχοντας σε μια απίστευτα πλατεία συνωμοσία, όλοι μας, άλλοι συνειδητά άλλοι ασυνείδητα, λαός και ηγεσία, πολιτική και «πνευματική» με θλιβερό παράδειγμα την Ακαδημία Αθηνών, που βασικός της σκοπός είναι η προστασία της γλώσσας μας και όχι η απονομή τίτλων «τιμής» στα μέλη της, όπως έχει εξελιχθεί. Οι λίγες εξαιρέσεις δεν αλλάζουν την εικόνα.
Η ελληνική γλώσσα μοιάζει σήμερα με έναν βαριά άρρωστο, μελλοθάνατο, που όλοι εξυμνούν τις μεγάλες του αρετές, τα μεγάλα του χαρίσματα, τις ευεργεσίες του, αλλά αυτός έχει ανάγκη από γιατρό και φάρμακα για να σωθεί και αυτά δεν του τα προσφέρει κανείς.
Το 1975 μετά την πτώση της δικτατορίας, με την αναθεώρηση τότε του συντάγματος, καταργείται το άρθρο 107, που προέβλεπε πως «Επίσημος γλώσσα του κράτους είναι εκείνη στην οποίαν συντάσσεται το Πολίτευμα και της Ελληνικής Νομοθεσίας τα κείμενα. Πάσα προς παραφθορά αυτής επέμβαση απαγορεύεται».
Εάν αυτή η διάταξη διετηρείτο «θα είχαν αποφευχθεί τα σοβαρά πλήγματα που υπέστη η γλώσσα μας, και έτσι δεν θα φτάναμε στην σημερινή κακοποίηση και κατάντια της» λέει ο γνωστός φιλόλογος και συγγραφέας κ. Αντώνης Αντωνάκος. Φαίνεται όμως, να ήταν η «Προίκα» που δόθηκε «κεκλεισμένων των θυρών», για την νεοαποκτηθείσα Δημοκρατία μας.
Το 1984 η υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη περνάει στην Βουλή νόμο, που κάνει υποχρεωτική την εμφάνιση πινακίδων με ελληνικά ονόματα και γράμματα σε όλη την επικράτεια.
Η χρήση πρόσθετων πινακίδων με ξένα ονόματα επιτρέπεται όταν είναι απαραίτητο -και είναι γιατί είμαστε μια χώρα ανοικτή στον κόσμο-αλλά μικρότερη σε μέγεθος από την αντίστοιχη ελληνική.
Ο νόμος αυτός καταργήθηκε από την κυβέρνηση Σημίτη τον Ιανουάριο του 1994. Για ποιο λόγο και ποια αιτία; Κανείς από τους πολιτικούς μας δεν μας είπε.
Πιστεύουμε λοιπόν πώς είναι ώρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχουμε σαν λαός και να αρχίσουμε και πάλι να μιλάμε και να γράφουμε σωστά την γλώσσα μας χρησιμοποιώντας μόνον ελληνικές λέξεις και το ελληνικό αλφάβητο.
Και επειδή έχει γίνει πια συνήθεια η χρησιμοποίηση αγγλικών λέξεων στις φράσεις μας, ας ψάξουμε σε κάθε περίπτωση να ανακαλέσουμε στην μνήμη μας από το πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο την κατάλληλη ελληνική λέξη που ταιριάζει.
Αντί για «κάπιταλ “κοντρόλ» ας λέμε έλεγχος κεφαλαίων, για «ντιμπέιτ», τηλεμαχία, για «μπούλινγκ» ενδοσχολική βία ή ενδοοικογενειακή βία, κ.ο.κ.
Είναι μία θαυμάσια πνευματική άσκηση που οξύνει τον νου, μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους νέους να ανακαλύψουν τον τεράστιο πλούτο της γλώσσας μας, αλλά και για τους μεγαλύτερους να καταπολεμήσουμε τις κακές γλωσσικές μας παρεκτροπές, και την… γεροντική μας άνοια.
Στις καθημερινές μας συναλλαγές, ας προτιμάμε αυτούς που σέβονται και αγαπούν την γλώσσα μας και έχουν ελληνικά ονόματα στις μετώπες τους.
Στους άλλους, όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή, να τους λέμε ότι αυτό που κάνουν προσβάλλει την γλώσσα μας και την αξιοπρέπειά μας. Όσοι δεν το κάνουν συνειδητά, ίσως το ξανασκεφθούν.
Τέλος και πολύ σημαντικό, ας κινητοποιηθούμε όλοι μας άμεσα και δραστικά, στην επόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση που έχουν στα σκαριά οι πολιτικοί μας και ίσως γίνει σύντομα, να καθιερωθεί η ελληνική γλώσσα σαν μόνη επίσημη γλώσσα του Κράτους, που θα γράφεται με το ελληνικό αλφάβητο και θα προστατεύεται μέσα στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον από κάθε είδους αυθαιρεσίες, νοθείες και κακοποιήσεις.
Σε αυτήν την Σταυροφορία ας μπει μπροστά η Εκκλησία μας.
Με απόφαση της Ιεράς της Συνόδου, με διαβήματα προς την κυβέρνηση, με εγκυκλίους προς όλους τους ναούς, με τραπεζάκια στις εκκλησίες και τις πλατείες για μάζεμα υπογραφών, αν χρειαστεί, όπως είχε κάνει ο Μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος για τις ταυτότητες.
Είναι ένα θέμα απόλυτα εθνικό και όχι πολιτικό. Ας το κάνει, γιατί σε αυτήν την ιερή γλώσσα που υπήρξε το όχημα για την διάδοση του Θείου Λόγου και της Χριστιανικής πίστης ανά τους αιώνες, χρωστάει όλη της την δόξα έτσι όπως είχε πει ο ιδρυτής της Θεάνθρωπος Ιησούς, όταν ζήτησαν να τον δουν Έλληνες: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθη ο υιός του ανθρώπου.». (Ίω. Ίβ’-23).
Για την Ακαδημία Αθηνών αυτό αποτελεί πρώτιστο χρέος. Ας δείξει έμπρακτα ότι τιμά το καταστατικό της και τον σκοπό για τον οποίον ιδρύθηκε, γιατί χωρίς την ελληνική γλώσσα δεν νοείται Ακαδημία.
Για τον κ. Μπαμπινιώτη, που είναι μέλος της, πρώην υπουργός Παιδείας, καθηγητής γλωσσολόγος που τόσα μαθήματα και διαλέξεις έχει κάνει γι’ αυτήν, είναι η ώρα να μπει μπροστά και να δείξει ότι αγωνίζεται και πονάει γι’ αυτήν.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσα πρεσβεύουν και αγωνίζονται για την εθνική μας επιβίωση, αν την εννοούν, ας το προβάλουν στα πρωτοσέλιδά τους και με ειδικές εκπομπές να ενημερώσουν τον λαό μας και να απαιτήσουν από το πολιτικό καταστημένο να κατοχυρώσει συνταγματικά την διαχρονική ελληνικότητα της γλώσσας μας.
Ό,τι είναι για την Αγία Τριάδα ο «Λόγος» είναι για τον άνθρωπο η γλώσσα. Γιατί όπως λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο έργο του «Ο Αόρατος Πόλεμος», ο άνθρωπος φτιάχτηκε από τον Δημιουργό του «κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του», έχοντας νου, λόγο και ζωοποιό πνεύμα και ενώνεται με το πρότυπό του στην προσευχή, όταν το ενιαίο του Νου γίνεται τρία, μένοντας ένα.
Με απόφαση της Ιεράς της Συνόδου, με διαβήματα προς την κυβέρνηση, με εγκυκλίους προς όλους τους ναούς, με τραπεζάκια στις εκκλησίες και τις πλατείες για μάζεμα υπογραφών, αν χρειαστεί, όπως είχε κάνει ο Μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος για τις ταυτότητες.
Είναι ένα θέμα απόλυτα εθνικό και όχι πολιτικό. Ας το κάνει, γιατί σε αυτήν την ιερή γλώσσα που υπήρξε το όχημα για την διάδοση τού Θείου Λόγου και της Χριστιανικής πίστης ανά τους αιώνες, χρωστάει όλη της την δόξα έτσι όπως είχε πει ο ιδρυτής της Θεάνθρωπος Ιησούς, όταν ζήτησαν να τον δουν Έλληνες: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου.». (Ίω, Ίβ’-23).
Για την Ακαδημία Αθηνών αυτό αποτελεί πρώτιστο χρέος. Ας δείξει έμπρακτα ότι τιμά το καταστατικό της και τον σκοπό για τον όποιον Ιδρύθηκε, γιατί χωρίς την ελληνική γλώσσα δεν νοείται Ακαδημία.
Για τον κ. Μπαμπινιώτη, που είναι μέλος της, πρώην υπουργός Παιδείας, καθηγητής γλωσσολόγος που τόσα μαθήματα και διαλέξεις έχει κάνει γι’ αυτήν, είναι η ώρα να μπει μπροστά και να δείξει ότι αγωνίζεται και πονάει γι’ αυτήν.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όσα πρεσβεύουν και αγωνίζονται για την εθνική μας επιβίωση, αν την εννοούν, ας το προβάλουν στα πρωτοσέλιδά τους και με ειδικές εκπομπές να ενημερώσουν τον λαό μας και να απαιτήσουν από το πολιτικό καταστημένο να κατοχυρώσει συνταγματικά την διαχρονική ελληνικότητα της γλώσσας μας.
Ό,τι είναι για την Αγία Τριάδα ο «Λόγος» είναι για τον άνθρωπο η γλώσσα. Γιατί όπως λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο έργο του «Ο Αόρατος Πόλεμος», ο άνθρωπος φτιάχτηκε από τον Δημιουργό του «κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του», έχοντας νου, λόγο και ζωοποιό πνεύμα και ενώνεται με το πρότυπό του στην προσευχή, όταν το ενιαίο του Νου γίνεται τρία, μένοντας ένα.
Όπως ο Θεός δημιούργησε τον Κόσμο με τον «Λόγο» (Ίω. Α-1-3), έτσι και ο άνθρωπος δημιούργησε τον μικρόκοσμό του με τον λόγο του, δηλαδή την γλώσσα του.
Χωρίς την γλώσσα δεν θα υπήρχε τίποτε το ανθρώπινο, γιατί θα ήταν αδύνατη η πρόσβαση στις πηγές της γνώσης, και επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων.
Η γλώσσα μας, η μητέρα όλων των γλωσσών, όπως την αποκαλεί ο πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας προς διάδοση του Πολιτισμού καθηγητής γλωσσολόγος Φραγκίσκο Λιγκόρα, είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε, ως Έθνος.
Ας αφυπνιστούμε λοιπόν για να μην την χάσουμε. Γιατί αν την χάσουμε, αυτή θα μας εκδικηθεί προδομένη πιο, περιπαίζοντας και λοιδορώντας μας, όταν εμείς νεκροί, κι αυτή ολοζώντανη και πανέμορφη, μέσα από τον κόσμο των Επιστημών, των Γραμμάτων και των Τεχνών, θα ομορφαίνει και θα προικίζει με τον απαράμιλλο πλούτο της τις γλώσσες ενός Κόσμου, από τον όποιον εμείς θα είμαστε απόντες.
Θωμάς Κ. Τσοβίλης
