Ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται να καταγγέλλει καταστάσεις, να περιπλέκει τα θέματα και να μην δίνει λύσεις – Ενώ η Ελλάς βρίσκεται εν αναμονή νέας καταστροφής
Επί 14 μήνες η Κυβέρνηση Τσίπρα ανοίγει μέτωπα. Μέτωπο με τους δανειστές που οδήγησε σε αδιέξοδο και στην επιβολή των κεφαλαιακών περιορισμών.
Μέτωπο με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το προσφυγικό. Μέτωπο με όσους θα μπορούσαν να φέρουν οικονομική ανάπτυξη.
Μέτωπο τώρα πάλι με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, εξ αφορμής των περίεργων υποκλοπών.
Κάποιοι αποδίδουν την πρακτική αυτή του ανοίγματος μετώπων και της δημιουργίας κρίσεων στην ιδιοσυγκρασία του Πρωθυπουργού, ο οποίος μόνον αυτό ξέρει να κάνει. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει μάθει να επιλύει προβλήματα, παρά μόνον να τα δημιουργεί.
Επί ένα και πλέον χρόνο δεν έχει κλείσει ούτε ένα από τα μεγάλα ανοικτά θέματα που παρέλαβε, για τα οποία επίσης φέρει ευθύνη με την στάση του ως Αντιπολίτευση.
Αντιθέτως, έχει δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα, τα οποία αδυνατεί να επιλύσει.
Η αντιμετώπιση αυτή χαρακτηρίζει γενικώς την Αριστερά, η όποια περιορίζεται στο να καταγγέλλει καταστάσεις, να περιπλέκει τα θέματα και να μην δίδει λύσεις.
Ο Σύριζα υποτίθεται ότι ψηφίσθηκε για να σκίσει τα μνημόνια, τα οποία δαιμονοποιούσε ως Αντιπολίτευση.
Μόλις λοιπόν ανήλθε στην εξουσία, άρχισε μία ατέρμονα διαπραγμάτευση η οποία δεν είχε κανένα στόχο.
Κατά την διάρκειά της, ο τότε υπουργός Οικονομικών αλλά και ο Πρωθυπουργός δεν έπαυσαν να καταγγέλλουν τους δανειστές μας.
Έτσι, ήταν αδύνατον να υπάρξει κάποιο θετικό αποτέλεσμα Κάθε απόπειρα συμβιβασμού τορπιλίσθηκε και φθάσαμε στο αδιέξοδο του περυσινού Ιουνίου, το οποίο έγινε ακόμη χειρότερο με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος.
Το τελευταίο ήταν ένα πρόσθετο μέτωπο που άνοιξε ο κ. Τσίπρας χωρίς λόγο. Απλώς έφερε την χώρα σε δυσχερέστερη θέση, αφού επιβλήθηκαν οι κεφαλαιακοί περιορισμοί και ο ίδιος αναγκάσθηκε να υπογράψει πολύ χειρότερα μνημόνιο. Ενώ αν είχε κάποιο σχέδιο, θα είχε επέλθει νωρίτερα ο συμβιβασμός.
Το άλλο μεγάλο μέτωπο, το προσφυγικό, επίσης έχει λάβει τις σημερινές του διαστάσεις με κυβερνητική ευθύνη.
Ουδέποτε έπρεπε να διακηρυχθεί ότι η χώρα μας ακολουθεί πολιτική ανοικτών συνόρων. Και ουδέποτε έπρεπε να έχουν ενθαρρυνθεί οι πρόσφυγες και οι μετανάστες να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως δίοδο μεταβάσεώς τους προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη.
Όμως και εδώ, αντί λύσεως τού προβλήματος που η ίδια η Κυβέρνηση δημιούργησε, άνοιξε νέο μέτωπο με τους Ευρωπαίους εταίρους μας.
Όταν οι κυβερνώντες διαπιστώνουν ότι έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο, δημιουργούν μόνοι τους νέα κρίση ώστε να στρέψουν την προσοχή της κοινής γνώμης σε αυτήν.
Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι συμβαίνει τώρα με την υπόθεση τού Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Ανεξαρτήτως του ποιος και με ποιό σκοπό διέπραξε την υποκλοπή, η Κυβέρνηση όφειλε να μην
δώσει υψηλούς τόνους στο θέμα, αφού μόνο κακό μπορούν να προκαλέσουν.
Οι αντιδράσεις τόσο των Ευρωπαίων όσο και του ΔΝΤ αυτό προμηνύουν.
Τα διαδοχικά μέτωπα που ανοίγει η Κυβέρνηση δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για λύσεις.
Έτσι, η Ελλάς βρίσκεται σε καθεστώς διαρκούς κρίσεως και εν αναμονή καταστροφής.
Ζ.
