Όμως οι αρχαίοι μας πρόγονοι ενταφίαζαν τους νεκρούς τους – Ο πτωχός Μένιππος που αναζητούσε τροφή στα νεκροταφεία
Οι αρχαίοι, οι πραγματικά γνήσιοι Έλληνες από τους οποίους νομίζουμε ότι καταγόμαστε καίγανε τους νεκρούς σε μεγάλες πυρές.
Και για όσους δεν μας πιστεύουν, ας βεβαιωθούν διαβάζοντας τους αρχαίους Έλληνες. Μόνο που εμείς οι Νεοέλληνες, εκτός γεωγραφικής περιοχής και τρομερής εξέλιξης της ελληνικής γλώσσας στην νέα δημοτική, ουδεμία σχέση έχουμε με τους ενδόξους προγόνους μας, διότι μεταξύ άλλων, δεν κατανοούμε και την αρχαία ελληνική γλώσσα.
Κανένας δεν υποστηρίζει την υποχρεωτική καύση. Λάθος το έχουν καταλάβει οι πολέμιοι του ανοιχτού μυαλού, γενικά και ειδικά της καύσης των νεκρών.
Η δεν ξέρουν να διαβάζουν γραφή ή είναι φανατικοί. Και τα δυο, μόνο επικίνδυνα χαρακτηρίζονται.
Δεν αναγκάζει κανείς κανένα να καεί, έχει κάθε δικαίωμα ένας χριστιανός να διατηρήσει το σώμα του για την δεύτερα παρουσία. Τα πιστεύω του καθενός είναι σεβαστά, όπως απαιτούμε να γίνουν σεβαστά και τα δικά μας.
Οι δυο εξαίρετοι Δήμαρχοι, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, ευχόμαστε να έχει και η Θράκη τέτοιου είδους προσωπικότητες ζητούν το αυτονόητο, την επιλογή, ταφή ή καύση. Είμαστε εμείς, η Αρσινόη της Θράκης, ανεπιφύλακτα μαζί τους.
Η Θράκη, ο αρχαιότερος πολυπολιτισμικός της Ευρώπης με την Αρσινόη, βασίλισσα ανοιχτή σε όλους τους πολιτισμούς και η σπουδαιότερη όλων των γυναικών όπως αναφέρει και ο Ηρόδοτος, βρίσκεται έρμαιο όλων των φανατικών κοινωνικών, πολιτισμικών εξουσιομανών μικρών ανθρώπων.
Μας πονάει αφάνταστα αυτή η κατάσταση και δυστυχώς παρακολουθούμε με λύπη, ότι ο πληθυσμός της Θράκης βρίσκεται σε ομηρία των φόβων που τους δημιουργούνε αυτές ακριβώς οι ορατές δυνάμεις.
Το αδέσποτο πεταμένο, άρρωστο ζώο, που ζητιανεύει τροφή και φροντίδα είναι πάντα ο καθρέπτης της μη ύπαρξης πολιτισμού και δυστυχώς έχουμε άπειρα πεταμένα ζώα στην Θράκη.
Όπως ο καθένας έχει το δικαίωμα στην Ταφή, έτσι έχουμε και εμείς το δικαίωμα να μας δίνεται η δυνατότητα της καύσης.
Όπως άλλωστε πρέπει να μας δίνεται η δυνατότητα για τον τύπο της συμβίωσης, του τύπου βάπτισης, τον τρόπο ζωής μας.
Είναι προσωπικά δεδομένα και δεν πρέπει να αφορούν κανέναν και πόσο μάλλον τους εκπροσώπους των Θρησκειών.
Αυτά αποτελούν στοιχειώδες δικαιώματα σε ευνομούμενη και πολιτισμένη Ευρωπαϊκή Κοινωνία. Αλλά έχοντας έντονα προσωπικές υποψίες, ότι πάντα επεμβαίνει με ορισμένους φονταμενταλιστικους εκπρόσωπους η ορθόδοξη εκκλησιά και που η ηγεσία της αδυνατεί να επιβληθεί σε αυτούς τους αμφιλεγόμενους εκπροσώπους της, δεν μπορεί να υπάρξει Αναγέννηση και ανοχή στους κόλπους της εκκλησίας και βεβαίως της κοινωνίας.
Εάν είχαμε την δυνατότητα της καλύτερης μόρφωσης μας, δεν θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε αυτού του είδους τα προβλήματα, που μόνο Μεσαίωνα μπορούν να θυμίζουν.
Το πρόβλημα, θεωρούμε εμείς θα λυθεί πολύ απλά και ανώδυνα με τον διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας. Στην φορολογική δήλωση του καθένας, όπως γίνεται σε κάθε πολιτισμένη χώρα να υπάρχει ένα ποσοστό φόρου για την θρησκεία του καθενός, είτε Χριστιανός, Μωαμεθανός, Εβραίος ή οτιδήποτε άλλο.
Εμείς παραχωρούμε στην ιατρική επιστήμη, ότι της είναι χρήσιμο από το σώμα μας και το υπόλοιπο αποτέφρωση.
Αυτό το δικαίωμα το παίρνουμε, γιατί είναι δικό μας το σώμα και δεν θα ρωτήσουμε κανέναν, εάν μας το επιτρέπει ή όχι και με τον απαραίτητο σεβασμό προς στους πιστούς των διαφορών θρησκειών.
Με εκτίμηση
Κατερίνα Καραγιάννη,
Ιδρύτρια «Arsinoe de Thrace»
P.O.BOX 133, 68100 ALEXANDROUPOLIS, GREECE.
TEL: 0030 25510 53355, 0030 6941545351
E-MAIL: INFO@ARSINOEDETHRACE.COM
WEBSITE: ARSINOEDETHRACE.COM
***
Σημείωση Ε.Θ.
Σεβαστό το δικαίωμα επιλογής.
Όμως δεν πρέπει να μπερδεύουμε την Ελληνική ιστορία.
Στα Ομηρικά Έπη έχουμε αναφορές για καύσεις νεκρών π.χ. του Αχιλλέως.
Όμως οι Έλληνες έθαβαν τους νεκρούς τους.
Μετά την νικηφόρα ναυμαχία των Αργινουσών, έπιασε τρικυμία και οι Στρατηγοί δεν μπόρεσαν να μαζέψουν τα σώματα των νεκρών για να ταφούν στην Αθήνα.
Γι αυτό και οι νικητές Στρατηγοί τιμωρήθηκαν με την ποινή του θανάτου.
Και ο Λουκιανός κάνει λόγο για τον πτωχό Μένιππο που αναζητούσε τροφή στα νεκροταφεία, όπου επάνω στους τάφους άφηναν μελόπιτας (ζάχαρη δεν υπήρχε τότε) και κόλλυβα, όπως και εμείς κάνουμε σήμερα, εις μνήμη των νεκρών αγαπημένων μας προσώπων.
Η αποτέφρωση των νεκρών, ναι μεν αποτελεί δικαίωμα, βρίσκεται όμως έξω από τις παραδόσεις των Ελλήνων, που αγκάλιασε η Ορθοδοξία και ευτυχώς τις διατηρεί.
Σ.Κ.
