Το «σοκ» του Έβρου δημιούργησε την αυθόρμητη συσπείρωση του Ελληνικού Λαού, στον «νυν υπέρ πάντων Αγώνα»
Θέλετε μια σημαντική διαφορά του Χίτλερ με τον Ερντογάν;
Ο πρώτος δεν διέθετε ποτέ αξιόλογη εσωτερική αντιπολίτευση.
Θέλετε και μια ομοιότητα – που συνιστά αχίλλειο πτέρνα τους;
Αμφότεροι -χωρίς ίχνος διπλωματικότητας- «έταζαν» αφανισμό στους υπό κατάκτηση λαούς.
Εκτός από τους Εβραίους, ο Χίτλερ προανήγγειλε ότι θα ισοπεδώσει τις πόλεις των Σλάβων, θα καταστρέψει τον πολιτισμό τους και θα τους μετατρέψει σε υποζύγια του Χιλιετούς Ράιχ.
Πώς να μην τον «περιποιηθούν» στο Στάλινγκραντ;
Ο Ερντογάν διατυμπανίζει πως οι Τούρκοι δεν είναι μουσαφίρηδες αλλά οικοδεσπότες στο Ιντλίμπ της Συρίας.
Απειλεί ότι οι στρατιώτες της ημισελήνου θα επιστρέφουν εκεί που βρίσκονταν πριν από 500 χρόνια, ενώ στην κηδεία των 50 στρατιωτών δικαιολόγησε την ανάμιξη της χώρας του στη Λιβύη, τη Συρία «και αλλού».
Στην άκρη της γλώσσας του είχε «Θράκη, Κύπρο και Αιγαίο», αλλά συγκρατήθηκε για να τηρήσει τα προσχήματα απέναντι στους Ευρωπαίους. Ιδίως τους Γερμανούς, που τον «κατανοούν» ακόμη και τώρα «γι’ αυτά που τραβάει στη Συρία».
Το σοκ του Έβρου, με όλους τους τεράστιους κινδύνους που περικλείει για την Ελλάδα, μπορεί να αποδειχθεί ευεργετικό.
Ο Τούρκος αποκάλυψε ξεκάθαρα τις προθέσεις του καθιστώντας μονόδρομο τις επιλογές μας.
Η αυθόρμητη συσπείρωση του λαού στον«νυν υπέρ πάντων αγώνα», από τον Έβρο και τα νησιά ως την τελευταία σπιθαμή ελληνικής γης, κονιορτοποιεί τις έωλες «κατευναστικές» θεωρίες περί Χάγης.
Με αμελητέες εξαιρέσεις, η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ έχει ενσωματώσει στο DNA της και τα δύο σκέλη της αυτοκτονικής λογικής.
Ευτυχώς, η κτηνώδης αγαρμποσύνη του Ερντογάν έδειξε στον ελληνισμό -ευχόμαστε και στους κυβερνώντες του, που έστειλαν επιτέλους τα ΜΑΤ εκεί που πρέπει, στον Έβρο και όχι στη Λέσβο- ποιος είναι ο δρόμος της επιβίωσης σε αυτόν τον -κανονικότατο και όχι «υβριδικό»- πόλεμο.
Γιάννης Παπαδάτος
