Είναι γνωστό και φυσικό, πως σε όλες τις δράσεις,
υπάρχουν και εκδηλώνονται, ποικίλες αντιδράσεις.
Αλλά, είναι πάντα θεμιτό, κι επιτρεπτό συνάμα,
να ξεσηκώνεται όλος ο Λαός, για να γενεί τάχα ένα θάμα;
Το θάμα να συνέρθουνε, κάποιοι που ‘χουν χαμένη,
την όποια σώφρονα λογική, και την κρατούν κρυμμένη;
Συμφέρον κάποιοι έχουνε, οι λαοί, να βρίσκονται στο πόδι,
και σ’ όλα τα κακώς κείμενα, να τρέχουν καταπόδι!
Προφανώς και στο άδικο, να εναντιωθούνε,
και σ’ αυτόν που αδικήθηκε, κοντά του να βρεθούνε.
Ποτέ όμως και ουδαμώς, να κινείται συμπάσχων,
σε συμφέροντα αλλοδαπών, και να κινείται ως άφρων.
Η όποια δράση του πάντοτε, να μπαίνει σε κρησάρα,
να λογοκρίνεται ευθαρσώς, για ν’ αποφεύγεται, η σάρα και η μάρα.
Είναι προδήλως άδικο, λαοί να ταλαιπωρούνται,
και για άνομα συμφέροντα, σε αγώνες να εξωθούνται.
Μόνον, όταν ο επιούσιος, η θρησκεία, η Πατρίδα,
υπάρχει κίνδυνος να χαθούν, τότε πολέμα, για τη γη την ελληνίδα.
Ο αγώνας υπέρ βωμών και εστιών, αδήριτα επιβάλλεται,
γιατί είναι ο φόρος της ζωής, που δίκαια καταβάλλεται.
Και οι έχοντες νουν και φρόνηση, ας δρούνε αναλόγως ,
κι ας δίνουν σαφή απάντηση, σ’ αυτούς, που δεν τους πέφτει ο λόγος!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
