Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Μακριά από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή (κάθε μέρα ο πρόεδρος των ΗΠΑ παίρνει και άλλη απόφαση), μακριά από την αναταραχή στο πολιτικό τοπίο της χώρας μας, και μακριά από τα κλασικά παράπονα σε κάθε τομέα σε τοπικό επίπεδο, διανύουμε για ακόμη μια χρονιά την Μεγάλη Εβδομάδα.
Κάθε μέρα αυτής της εβδομάδας, αμέσως μετά την Κυριακή των Βαΐων, θυμόμαστε συνοπτικά την πορεία του Χριστού προς τη Σταύρωση και μετά προς την Ανάσταση.
Για πολλούς αυτή η περίοδος είναι γεμάτη βαθιά συναισθήματα, καθώς συμπάσχουν με τον Θεάνθρωπο. Ειδικά όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, βιώνουν αλλιώς την όλη κατάσταση, καθώς περνούν τον δικό τους Γολγοθά και φυσικά, περιμένουν την δική τους γαλήνη.
Υπάρχουν όμως κι αυτοί που τρέχουν με τις δουλειές τους, που είναι τρελαμένοι με υποχρεώσεις και εκκρεμότητες και δεν παίρνουν ανάσα. Ε, σίγουρα αυτοί δεν αντιλαμβάνονται και πολλά από το Θείο Δράμα.
Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι το εξής: λίγο πριν την ολοκλήρωση της Μεγάλης Σαρακοστής (με νηστεία, ύμνους στους ναούς και προσευχές), πόσοι από εμάς μετανοούν αλήθεια; Πόσοι από εμάς αναγνωρίζουν τα λάθη τους και ζητούν συγχώρεση; Πόσοι αφήνουν την καλοσύνη και την αλήθεια να γεμίσουν τις καρδιές τους; Υποψιάζομαι λίγοι… Διότι χρειάζεται πολύ θάρρος και αυτογνωσία για κάτι τέτοιο.
Παρ’ όλα αυτά, στο πλαίσιο της αδελφοσύνης και της καλής ψυχής που διδάσκει ο Χριστιανισμός, πρέπει να δείχνουμε κατανόηση και να συμπονούμε όσους είναι αδύναμοι σε χαρακτήρα. Όσους δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται σωστά.
Μεγάλη Εβδομάδα λοιπόν, και ο Χριστός μάς δείχνει τον δρόμο προς το φως. Και ως λαός βαθιά θρησκευόμενος, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πίστη είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Χωρίς την πίστη προς τον Θεό, είμαστε χαμένοι. Η πίστη είναι φάρος φωτεινός – που σε οποιαδήποτε φουρτούνα της ζωής μας – μας βοηθά να μη χάσουμε τον προσανατολισμό μας.
