Αν το κόλπο του Ι. Καποδίστρια εφαρμοζόταν και για τι εμβόλιο, θα είχαμε καλύτερα αποτελέσματα
ΟΤΑΝ ο Καποδίστριας έφθασε στην Ελλάδα στα 1828, αντίκρυσε φτώχια και δυστυχία. Είδε εξαθλιωμένους ανθρώπους. Μικρά παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα και την κακουχία. Η περιγραφή της άφιξης του κυβερνήτη, στο «νησί των νησιών», την ευλογημένη Αίγινα είναι απολύτως ενδεικτική της τραγικότητας της κατάστασης και των άθλιων συνθηκών διαβίωσης των κατοίκων του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.
Πρώτα άπ’ όλα, ο Καποδίστριας έπρεπε να εξασφαλίσει την τροφή του λαού του. Να φάνε οι άνθρωποι, να σταθούν στα πόδια τους για να έχει πολίτες να κυβερνήσει. Λεφτά για πλούσια εδέσματα δεν υπήρχαν. Λίγο καιρό αργότερα, λοιπόν, ο κυβερνήτης έφερε την πατάτα στην πατρίδα, που ήταν γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο, φθηνή και νόστιμη. Όμως οι Έλληνες χωρικοί δεν πείσθηκαν με το πρώτο να την καλλιεργήσουν και πολλώ δε μάλλον να τη γευθούν καθώς φοβόντουσαν το άγνωστο και ξένο προϊόν. Έτσι ακολούθησε η γνωστή ιστορία του Ναυπλίου.
Και στην πατάτα το Έθνος αντιστάθηκε σθεναρά και τελικά την έφαγε κι να δεν κάνω λάθος του άρεσε. Η αλήθεια βέβαια είναι πως ο Καποδίστριας την πλάσαρε με έξυπνο τρόπο: έβαλε τις πατάτες σε μια αποθήκη του Ναυπλίου, άφησε και δύο φύλακες άπ’ έξω τάχα για να τις φυλάνε και τότε ο δύσπιστος λαός αναρωτήθηκε τι ήταν αυτό το τόσο πολύτιμο που έκρυβε μέσα ο κυβερνήτης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο μέγας Καποδίστριας κατάφερε να εισαγάγει την πατάτα στις διατροφικές συνήθειες του Έθνους. Ηγέτης ο Καποδίστριας, πολιτικός με ευστροφία. Σιγά μην έδινε και λεφτά από πάνω για να φαγωθούν οι πατάτες ή μην τις όριζε υποχρεωτικό γεύμα στα συσσίτια. Θα μου πείτε τι συγκρίνω τώρα. Σωστά. Χωρίς εμβόλια ζούμε, χωρίς πατάτες δε ζούμε!
Άν για παράδειγμα λοιπόν το πολύτιμο εμβόλιο είχε μία κάποια τιμή, τότε ίσως οί πολίτες να πίστευαν πως κάτι αξίζει ή να στηνόταν μία έξυπνη καμπάνια ενημέρωσης να καταφέρναμε να πείσουμε τους από τη φύση τους δύσπιστους-Έλληνες πως και χωρίς το εμβόλιο δε θα πάμε μακριά! Εμείς όμως -κατ’ αρχήν σωστά- προτιμήσαμε τη δωρεάν διανομή κι έπειτα το χαρτζιλικάκι, αλλά δυστυχώς απετύχα- μεν. Ενώ κάθε μέρα εμφανίζονται παντελώς ασύντακτα διάφοροι επιστήμονες και ο καθείς αυτοσχεδιάζοντας επιχειρεί να πείσει τον κόσμο. Μονάχα που ο Έλληνας δύσκολα πείθεται και ακόμη πιο δύσκολα εμπιστεύεται.
Άρα όλα θέλουν τον τρόπο τους κι όσο τα ΜΜΕ σπέρνουν (πάλι) τον πανικό και την καταστροφή, κι όσο γνωστές φαταούλες κουνάνε το δάχτυλο στον λαό, κι όσο τα εμβόλια γίνονται υποχρεωτικά, τόσο οι Έλληνες θα αντιδρούν και η πολυπόθητη ανοσία της αγέλης θα απομακρύνεται, Όχι γιατί οι Έλληνες αγαπούν τον κορωνοϊό αλλά γιατί φοβόνται το άγνωστο και ξένο προϊόν. Χωρίς να δικαιολογώ, κατανοώ τις αδυναμίες του λαού μας που δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη. Ακόμη κι να η τηγανιτή πατάτα μετά βεβαιότητας προκαλεί περισσότερες θρομβώσεις ετησίως από το εμβόλιο κατά της COVID-19.
Πρέπει η κυβέρνηση να βρει τρόπο «α λά» Ελληνικά, διότι καλή η αντιγραφή και η παπαγαλία σ’ όσα συμβαίνουν σε λαούς της ηπειρωτικής Ευρώπης, μα στις εξετάσεις της ζωής χρειάζεται και πρωτοτυπία. Και επειδή αυτός είναι ο λαός μας, καλώς ή κακώς, θα πρέπει να καταλάβουν κάποιοι ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και συνεπώς ότι ο λαός δε δύναται ν’ αλλάξει αλλά αντιθέτως οι τρόποι με τους οποίους μεταχειρίζονται οι κυβερνώντες και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης το κοινωνικό σύνολο μπορούν και πρέπει να αλλάξουν. Διότι διαμορφώνεται μία επικίνδυνη αναλογία 60-40 με τις φωνές του λαϊκισμού να επικρατούν. Όπως στην περίπτωση του δημοψηφίσματος, έτσι και τώρα, η αίτια της διαμορφούμενης αναλογίας δεν είναι μόνο ο λαϊκισμός αλλά και η αδιαλλαξία της «άρχουσας τάξης», ο χείριστος τρόπος προσέγγισης της πλειοψηφίας από τους αυτοαποκαλούμενους φωστήρες της λογικής. Άλλωστε, ο Καποδίστριας τον ίδιο λαό κυβέρνησε, δεν τον άλλαξε, εφηύρε μεθόδους, όπως ο τεράστιος Καραμανλής, με νηφαλιότητα, διορατικότητα, πρωτοτυπία και εν τέλει πολιτική τέχνη οδήγησαν το λαό στον σωστό δρόμο, όπως ο πατέρας το μικρό παιδί. Καίτοι κάποια στιγμή «το παιδί» θα πρέπει να μεγαλώσει -επιτέλους- αλλά αυτό θα το συζητήσουμε σ’ άλλο άρθρο. Δεν έχουμε τώρα χρόνο.
