Στην κ. Καλλιόπη Παπαθανάση – Μουσιοπούλου
– Καράβια γοργοτάξιδα φεύγουνε κάθε βράδυ,
οι θύμισές μου, για να’ρθουν κοντά σε σένα Θράκη.
Ν’ αφουγκραστώ πάλι ξανά τη Λύρα του Ορφέα,
που χρόνια τώρα ακούγεται γλυκιά ωσάν το χάδι.
– Στην κούνια σου νανούρισες μωράκι το Λυράρη
γι’ αυτό και σου τραγούδησε με χάρη περισσή
Θράκη μου, ξελογιάστρα μου κι ομορφοπλουμισμένη,
τα κάλλη π’ αφειδώλευτα προσφέρεις μόνο Συ.
– Γύρω ακούγονται οι έρωτες κι οι πόνοι
της Ευριδίκης οι χαρές και των Μαινάδων φόνοι
π’ αυτό θαρρώ πως μαρτυρεί το θολωμένο ρέμα
που το’βαψε κοκκινωπό το αίμα του Ορφέα.
Τη δόξα των Βυζαντινών κλείνεις μεσ’ την καρδιά σου,
Θράκη αρχόντισσα τρανή, γιορτάνι του πελάου
κι όλο θρηνούν τα κύματα τα αιματοβαμμένα
γι’ αυτούς πού πέσανε για Σε σε χρόνια περασμένα.
– Στη γη Σου που δοξάστηκε, βαθιά μέσ’ τους αιώνες
κρατάς μνημεία Σύμβολα τους τάφους των παιδιών σου
κι οι νέοι μας, οι νέοι Σου, ο κόσμος ο δικός Σου
πλέκει στεφάνια δάφνινα παρμένα απ’ τους δρυμώνες.
Η Σαμοθρακίτισσα
Μαρία Βερβέρη-Κράουζε
