Κλειδωμένη, αμπαρωμένη η ψυχή σου
θέλει να βγει απ΄ το κορμί σου
να νιώσει, να πετάξει, να αισθανθεί
και τον κόσμο με άλλα μάτια να δει.
Μα δεν την αφήνουν οι αισθήσεις
κάτω απ΄αυτές τις ειδήσεις.
Η οικονομία μας τα λοίσθια πνέει
και ο φτωχός με δυσκολία αναπνέει.
Η ανεργία διαρκώς αυξάνεται
και κανείς υπεύθυνος δεν το αισθάνεται.
Λένε μόνο λόγια μεγάλα προεκλογικά
γιατί μας θεωρούν όργανα παθητικά.
Η εγκληματικότητα παίρνει μεγάλα μεγέθη
και οι ληστείες γίνονται για το κέφι.
Σαν κύμα χτυπά η γροθιά και η βρισιά
ακόμα κι από μικρά παιδιά.
Μια κιβωτό θέλουμε να μας σώσει
και με ότι καλύτερο να μας δυναμώσει.
Να δούμε άσπρη μέρα στη ζωή
πριν γίνει ανυπόφορη πολύ.
Λες από πολλά θα απέχω για να γλιτώσω.
Μόνο τους δικούς μου ανθρώπους θα ενώσω
να βγούμε από φουρτούνα φοβερή
και να βαδίσουμε σε δρόμο ευθύ.
Να καταλάβουμε της ζωής τις αξίες
που είναι απλές και σου δίνουν ευκαιρίες
να ζήσεις ολοκληρωμένος και ευτυχισμένος
και όχι μαγκωμένος και διχασμένος.
Μα θέλει δύναμη και κουράγιο
να βρεις το σωστό μουράγιο
όπου θα αράξεις σε ήρεμα νερά
και θα κοιτάξεις το μέλλον
γνωστικά και ανθηρά.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
