Συζητήσεις κατ΄επανάληψη
και λύση δυστυχώς ουδεμία.
Πότε θα έρθει η εξάλειψη
των προβλημάτων στην κοινωνία;
Μαίνονται οι κρίσεις στο περιβάλλον
και συνέχεια πολλαπλασιάζονται.
Πότε θα ζήσουμε σ΄ένα κόσμο άλλον
όπου οι άνθρωποι θα λογαριάζονται;
Όλοι ζητάμε την κιβωτό
που θα μας σώσει απ΄τις καταστροφές
αλλά αυτό δεν είναι εφικτό
αν δεν προχωρήσουμε σε αλλαγές.
Όλοι περιμένουμε το θάμα
που θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα
και όλοι κάνουμε το τάμα
γιατί δεν αντέχουμε άλλη φοβέρα.
Αλλά κοιμόμαστε και ξυπνάμε με αμφιβολίες
καθώς βλέπουμε πως μόνο στα όνειρά μας
και όχι στις ζωής τις πλατείες
επιτυγχάνονται τα σχέδιά μας.
Ελάχιστα ζητάμε για ένα καλύτερο αύριο
μα κι αυτά τα προσπερνάνε
γελώντας με τρόπο μακάριο.
Γιατί άραγε δεν αγανακτάμε.
Δεν είναι σε εφημερία
να προλαμβάνουν το κακό
μόνο για πάρτη τους η ευημερία
κι ας παιδεύουν τον πολίτη το φτωχό.
Αυτά συμβαίνουν τα σημερινά τα χρόνια
όπου έχει χάσει την αξία της κάθε ηθική
και όλοι γίναμε πιόνια
που κινούμαστε σε λάθος γραμμή.
Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
