(Μικροί ανθοί που πνίγηκαν)
Χάιδεψε, σκέπασε ανθούς, της θάλασσας η αλμύρα,
δάκρυ του Αιγέα έσταξε, τους έλουσε με μύρα.
Ο γιος του άνοιξε πανί, μαύρο στη μαύρη μοίρα
και η μάνα, χήρα και ορφανή, την άμοιρη της χείρα,
για να χαϊδέψει τον ανθό, να τον μοιρολογήσει,
στο μαύρο χώμα το βαρύ, που κλαίει να τον αφήσει.
Κλάμα που δάκρυσε τη γη, τη γη που θα ποτίσει
με το ζεστό το δάκρυ της ανθό να ξανανθίσει.
Δενδρί να γίνει ποθητό, μνήμες και αυτό ν’ αφήσει,
γλυκά, σεμνά ν’αγαπηθεί, γλυκά για ν’αγαπήσει.
Χ. Γ. Μαυρομουστάκης
- Advertisement -
Αλεξανδρούπολη
