Η ψυχή σου κάποτε διασκέδαζε μόνη της, σε έναν άδειο κάμπο.
Σε έναν κάμπο που λουζόταν από την ανελέητη βροχή
και τα λυπημένα μάτια σου αντιφέγγιζαν τον ουρανό
και τώρα βλέπουν μόνο το σκοτάδι.
Είναι που πάντα το καλό αργεί να έρθει,
Μα όταν φτάνει, αργείς να το καταλάβεις.
- Advertisement -
Ο ήλιος αργεί να ορθανοίξει τις φωτεινές ακτίνες του
και το σημάδι που σιγοκαίει μες το σκοτάδι σε ξεγελάει
και ύστερα…
γίνεται πληγή σαν τον λάθος δρόμο που θέλησες να ακολουθήσεις.
Στον δρόμο αυτόν συνάντησες κάποιους ανθρώπους που είναι σαν τα τριαντάφυλλα…
Όμορφοι, μα γεμάτοι αγκάθια.
Μην τα αφήσεις να σε ματώσουν…
σε ένα άλλο μονοπάτι υπάρχουν ομορφότερα λουλούδια…!
Αναστασία Μαγδάκη
