Δε στέριωσε ποτέ στη ζωή του.
Αλίμενη πάντα η ψυχή του.
Όλο ζητούσε αφορμές
για να φεύγει σε χώρες μακρινές.
Ήταν το καταφύγιό του.
Αυτές ήταν το ορμητήριό του
να πλάθει όνειρα νέα
με τη μοναξιά του παρέα.
Έφτασε, ανέβηκε πολλά σκαλοπάτια.
Έζησε καβαλάρης σε υπέροχα άτια,
μα πάντα μέσα του υπήρχε ένα κενό
για της πατρίδας το γυρισμό.
Αναπολούσε τη μάνα γη
κι έκανε πάντα την ευχή
να στεριώσει επιτέλους το χρόνο αυτό
στο χώρο τον πατρικό.
Γη της ξενιτιάς
πώς τους ξεγελάς
από ανάγκη για δουλειά να σε επισκεφτούνε
ή για ανώτερες σπουδές
και από αξιώματα να στεφτούνε.
Είτε έτσι είτε αλλιώς
υπάρχει μέσα τους ο πόνος ο καυτός
στην πατρίδα να επιστρέψουνε
και σ΄αυτήν τα βήματά τους να οδεύσουνε.
Η μάνα γη είναι μοναδική
έχει αξία, η ιστορία της είναι ακριβή.
Ανέστησε μεγάλες προσωπικότητες
που διαμόρφωσαν του κόσμου τις οντότητες.
Πάντα πρέπει να την υπερασπίζουμε,
την ιστορία της να συνεχίζουμε
τα προσόντα της να δυναμώνουμε
και τον κόσμο να θαμπώνουμε.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη
