Μια μαχαιριά που έκοψε στα δύο μια καρδιά,
μια μαχαιριά που πόνεσε βαθιά
ήταν τα λόγια που βγήκαν απ’ το δικό σου στόμα
και με έχουν κάνει λιώμα.
Πως μπόρεσες και το έκανες αυτό
σε μένα που τόσο σ’ αγαπώ.
Ήταν η πράξη σου προδοσία
για μας που γράψαμε μια όμορφη ιστορία.
Ιστορία να τη γράψουν τα βιβλία
να την τραγουδήσουν με μαγεία
να γίνει παράδειγμα για όλους
την κατάντησες άχρηστους σβόλους.
Αν έφταιξα αναρωτιέμαι
κι από τα δάκρυα δεν κρατιέμαι.
Αν έκανα κάποιο σφάλμα
αν ήμουν ένα αδύναμο πλάσμα.
Συγνώμη σου ζητώ
γιατί δεν ξέρω πια πως θα ζω.
Χωρίς εσένα δεν υπάρχει ζωή,
χωρίς εσένα νιώθω έρημη, ορφανή.
Δεν υποτιμάται όποιος τη ζητήσει.
Το δύσκολο είναι να το θελήσει.
Γιατί οι τύψεις θα τον πνίγουν
και ηθικά ακμαίο δε θα τον αφήνουν.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
