Έρημο μόνο,
στο ξερό κλαδί σαν σταματάς,
στη δική σου γλώσσα μας μιλάς
σα να μας τραγουδάς,
συντροφιά μας κρατάς,
μικρό σπουργίτι.
Το χώμα σκαλίζεις
το αναποδογυρίζεις,
την τροφή σου αναζητάς.
Παντού τριγυρνάς,
ανήσυχο φτερουγίζεις,
φοβισμένο, παντού κοιτάς,
μικρό σπουργίτι.
Στους αιθέρες
ελεύθερο σαν πετάς,
κάτω δεν κοιτάς, μας περιφρονάς.
Τον αέρα, τα σύννεφα, διασχίζεις,
με το γρήγορο φτερούγισμά σου,
στο γαλανό ουρανό,
χάνεσαι απ’ τα μάτια μας με μιας,
μικρό σπουργίτι.
Τα κρύα βράδια
Πού κουρνιάζεις τον χειμώνα;
Όταν βρέχει, χαλάζι σαν πέφτει,
χιονίζει κι έχει παγωνιά,
μες στον άγριο βοριά;
μικρό σπουργίτι.
Μια ηλιόλουστη μέρα
με μεγάλη παρέα,
πετούσατε χαρούμενα,
κελαηδούσατε αμέριμνα,
στον ουρανό ψηλά,
μα ο ύπουλος εχθρός
όρμησε ξαφνικά,
σταμάτησε βίαια το κελάηδημα,
έδιωξε τη χαρά,
έφερε την συμφορά,
μικρό σπουργίτι.
Τον χειμώνα, μες στο κρύο,
τον χιονιά ,την παγωνιά,
πίσω απ’ το παράθυρό μου
σε παρακολουθώ,
στα μάτια να με κοιτάς,
σα να με παρακαλάς,
το παράθυρο ανοίγω
λίγα ψίχουλα σου πετώ.
Να’ ξερες! πόσο σ’ αγαπώ!
μικρό σπουργίτι.
Γ.Χ.Τ.
