Είναι αδιανόητη η δήμευση ακινήτων για οφειλές στο Δημόσιο παλαιών ΦΑΠ και ΕΝΦΙΑ, που καταλογίσθηκαν βάσει αντικειμενικής αξίας, υπερτριπλάσιας της Εμπορικής
Κανένας άλλος λαός στην Ευρώπη -και ίσως σε ολόκληρο τον κόσμο- δεν υπόκειται σε τέτοια φορολογικά πάθη, όπως οι Έλληνες. Αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας είναι μοναδικό. Υπάρχουν πολίτες οι οποίοι, αν και δεν έχουν παρά σχετικώς χαμηλό εισόδημα, καλούνται να καταβάλουν στο δημόσιο με τις πάμπολλες φορολογίες πάνω από το μισό. Ενώ σε κάποιας ακραίες περιπτώσεις μπορεί να πρέπει να καταβάλουν και ολόκληρο το εισόδημά τους και να χρωστούν επί πλέον στο δημόσιο. Πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας η περίπτωση ενός ζεύγους συνταξιούχων, οι οποίοι κινδυνεύουν να εξωσθούν από το σπίτι τους επειδή αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους Ιδιοκτησίας (ΦΑΠ και ΕΝΦΙΑ). Πρόκειται για κάτι αδιανόητο σε ευνομούμενη χώρα. Να κατοικεί κανείς στο σπίτι που έχει κληρονομήσει από τους γονείς του και το οποίο έχει πληρώσει εις πολλαπλούν σε φόρους και να λαμβάνει κατασχετήριο από το δημόσιο για όφειλες παλαιών ΦΑΠ και ΕΝΦΙΑ, επειδή αυτές έχουν καταλογισθεί βάσει αντικειμενικής αξίας υπερτριπλασίας της εμπορικής! Οι άνθρωποι αναγκάζονται να εκποιήσουν το σπίτι τους για να πληρώσουν τους φόρους που τους καταλογίζονται για αυτό. Αλλά και αν το εκποιήσουν, θα εισπράξουν το 1/3 ή το 1/4 της αξίας βάσει της οποίας τους φορολογεί το κράτος. Άραγε το δημόσιο θα τους καταβάλει την διαφορά; Προφανώς όχι. Και πώς θα διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους; Διότι εδώ έχουμε μία κλασική περίπτωση δημεύσεως που απαγορεύεται από το Σύνταγμα, το οποίο προστατεύει την ιδιοκτησία και ορίζει ότι, σε περίπτωση απαλλοτριώσεως, ο ιδιοκτήτης αποζημιώνεται με την πραγματική αξία του ακινήτου του. Όμως η ακραία αυτή περίπτωσης, που οφείλεται στην απίστευτη στρέβλωση με τις «αντικειμενικές» αξίες, δεν είναι η μόνη. Ένας τεράστιος αριθμός ιδιοκτητών ακινήτων καλείται να καταβάλει ως «συμπληρωματικό» φόρο ιδιοκτησίας ποσά που υπερβαίνουν κατά πολύ το καθαρό εισόδημα που του απομένει μετά την φορολογία εισοδήματος. Και τα οποία αδυνατεί να πληρώσει. Επομένως ή θα αναγκασθεί να εκποιήσει όσο-όσο κάποιο ακίνητο του, αν βεβαίως βρει αγοραστή, ή θα καταστεί και αυτός οφειλέτης του δημοσίου με όλους τους κινδύνους και τις αγωνίες που συνεπάγεται αυτό. Όμως η δήμευση δεν περιορίζεται μόνον στα ακίνητα. Με τους νέους συντελεστές φορολογίας και τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές, στην πραγματικότητα δημεύεται σημαντικό τμήμα του εισοδήματος που πραγματοποιούν οι πολίτες με το προϊόν του κόπου τους. Πού ακούσθηκε να πληρώνουν πάνω από το μισό εισόδημά τους σε φόρους, έκτακτες εισφορές και τα συμπαρομαρτούντα, όταν αυτό υπερβαίνει τα 40 χιλιάδες ευρώ ετησίως; Και τί εισπράττουν ανταποδοτικά από το κράτος; Εδώ ακόμη και την σύνταξη τους χάνουν, την οποία έχουν χρυσοπληρώσει σε εισφορές. Σε καμμία ευρωπαϊκή χώρα δεν ισχύουν τόσο υψηλοί συντελεστές φόρου από τόσο χαμηλά εισοδήματα. Και βεβαίως δεν δημεύονται ακίνητα για αχρεωστήτως καταλογιζόμενους φόρους. Τα φορολογικά πάθη των ‘Ελλήνων είναι μοναδικά στην Ευρώπη, ίσως και παγκοσμίως…
Ζ.
