Η εποχή των μεγάλων Στρατιωτικών Βάσεων, με χιλιάδες ετοιμοπόλεμους στρατιώτες, έχει πλέον τελειώσει – Τις υποδομές της Αλεξ/πολης (Λιμάνι-Αεροδρόμιο) χρειάζονται οι ΗΠΑ
Από έναν οικονομικό απολογισμό πληροφορηθήκαμε εκ των ύστερων ότι επί τέσσερα ακριβώς χρόνια (2013-2017) λειτουργούσε στην Κύπρο αμερικανική βάση ελικοπτέρων.
Δαπανήθησαν για αυτήν 70 εκατ. δολάρια, ποσόν μάλλον μικρό για κανονική βάση. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε ότι οι Αμερικανοί, στο πλαίσιο συμμαχικών συνεργασιών, έκαναν χρήση της βρετανικής βάσεως της Δεκελείας για όσο χρόνο τους ήταν απαραίτητο.
Αυτή είναι η νέα μορφή στρατιωτικών διευκολύνσεων, τις οποίες κατ’ ευφημισμόν ή ίσως και από συνήθεια εξακολουθούμε να ονομάζουμε «βάσεις».
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που η λήξη του Ψυχρού Πολέμου κατέστησε άχρηστο το 80% περίπου των ανά τον κόσμο αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων.
Σε αυτήν την νέα πραγματικότητα ήλθαν να προστεθούν οι νέες δυνατότητες της τεχνολογίας εξ αιτίας τών οποίων έγινε περιττή η διατήρηση βάσεων επιτηρήσεως ή κόμβων επικοινωνίας.
Έτσι έκλεισαν βάσεις όπως, επί παραδείγματι, αυτή της Νέας Μάκρης.
Τώρα την δουλειά τέτοιων εγκαταστάσεων την κάνουν δορυφόροι. Όμως στον ελλαδικό χώρο η ναυτική και αεροπορική βάση των ΗΠΑ στην Σούδα της Κρήτης παραμένει ακρογωνιαίος λίθος για τις αμερικανικές επιχειρήσεις προς την Μέση Ανατολή, ενώ λογίζεται και ως το στρατηγικό βάθος ενός κορμού ελέγχου τού ναυτικού άξονα που μέσω Δαρδανελλίων εκτείνεται στο Αιγαίο και τον Εύξεινο Πόντο.
Παραλλήλως διαθέτοντας προστατευμένο (και όχι μόνον από τον καιρό) λιμάνι συνδεδεμένο με αεροδρόμιο, είναι αναντικατάστατη.
Όταν λοιπόν στις ημέρες μας ομιλούμε για στρατιωτικές βάσεις ας μην φανταζόμαστε στρατόπεδα με εκατοντάδες ή χιλιάδες ετοιμοπόλεμους στρατιώτες. Μόνο στην τελευταία φάση μιας πολεμικής επιχειρήσεως θα δούμε μετακινήσεις στρατευμάτων που θα κάνουν χρήση πολιτικών υποδομών καταβάλλοντας το αντίστοιχο τίμημα ή στρατοπέδων στο πλαίσιο τών παγίων συμμαχικών συμφωνιών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας κινήσεως ήταν η μεταφορά μέσω του λιμανιού της Θεσσαλονίκης των ΝΑΤΟϊκών σχηματισμών που συγκρότησαν τις δυνάμεις, σταθεροποιήσεως της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου.
Εν ολίγοις ούτε οι Αμερικανοί ούτε κανείς άλλος προτίθεται να δαπανά μεγάλα ποσά για την διατήρηση μεγάλων βάσεων.
Το μόνο που χρειάζεται είναι η δυνατότητα χρήσεως υφισταμένων υποδομών προς τις περιοχές που μπορεί να γίνουν σε μικρό διάστημα στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Και αυτό ρυθμίζεται κυρίως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Μια άλλη «γεύση» των συγχρόνων μεθόδων αναπτύξεως δυνάμεων μας έδωσε ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ, όταν ανήρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως φωτογραφία του πλοίου «Κάρσον Σίτυ» που ελλιμενίσθηκε στην Σούδα.
Το πλοίο αυτό, όπως και τα λοιπά της κατηγορίας του, είναι ταχέα μεταφορικά τα οποία μπορούν να υποστηρίξουν τις επιχειρήσεις των πεζοναυτών που προηγούνται κάθε μεγάλης αναπτύξεως δυνάμεων.
Με τον τρόπο αυτόν περιορίζεται η χρησιμότητα ακόμη και των βάσεων υποστηρίξεως.
Ευθ. Π. Πέτρου
Σημείωση Ε.Θ.:
Το ζητούμενο λοιπόν είναι οι υπάρχουσες υποδομές.
Αυτές, όπως το Λιμάνι-Αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης, θέλουν να χρησιμοποιήσουν οι ΗΠΑ.
Γι’ αυτό να μην περιμένουμε βάση, με χιλιάδες Αμερικανούς πεζοναύτες και περίπλοκα οπλικά συστήματα, στην περιοχή μας.
Αυτά, για να γνωρίζουμε ρεαλιστικά τις εξελίξεις.
Σ. Κ.
