Αφήσαμε τα σπίτια μας
στην άκαρδη πατρίδα
κι ήρθαμε στης ξενιτιάς
την άχαρη πανίδα
Τα δάκρυα στα μάτια
μας δε στέγνωσαν ακόμα
και η πληγή στο στήθος μας
πάντα ανοιχτή θα μένει
Του μισεμού τα βάσανα
κανείς δεν τα αντέχει
και η βελανιδιά δε ζει
μακριά απ’ το ρίζωμά της
Ολόξενοι μείναμε ανάμεσα σε ξένους
με το πικρό χαμόγελο στα ξεραμένα χείλη
κι ας έσβησε η φτώχεια μας
στης ξένης γης τα πλούτη
- Advertisement -
Κάλλιο ψωμί και μαύρη ελιά
κοντά στα γονικά μας
παρά τη γεύση την πικρή
μακριά απ’ το πατρικό μας
Δημήτρης Κ. Κοσμίδης
Stuttgart
