Πως μπορείς να λησμονήσεις
Την θλίψη τον πόνο τις κακουχίες,
Την ανημποριά τα δύσκολα δίσεκτα χρόνια,
Του ξεριζωμού, την προσφυγιά,
Την πείνα, τη φτώχια την ανέχεια,
Τα βασανιστήρια την αδικία,
Τον αργό θάνατο του ξεριζωμού;
Πως μπορείς να παραβλέψεις,
Να διαγράψεις να προσπεράσεις,
Τέτοιες της ζωής εικόνες σκληρές,
Ώρες ατέλειωτες, μαύρες ημέρες μαρτυρικές,
Νύχτες αξημέρωτες, κρύες παγερές,
Καρδιοχτύπια, κλάμα, αναστεναγμούς,
Μοιρολόγια, σπαραγμούς,
Ευχές, προσευχές, μετάνοιες,
Παρακάλια στη γλυκιά Παναγιά,
Που ποτέ δεν μας ξεχνά,
Αφού την βοήθειά της ζητήσουμε ταπεινά.
Πως μπορείς να λησμονήσεις
Τα σκοτάδια του χωρισμού και της φρίκης,
Το ψέμα να γελά και την αλήθεια να νικά,
Το βλοσυρό βλέμμα να σου κοιτά,
Χωρίς οίκτο κάτω να σου πετά,
Να σε ποδοπατά, το βιό σου το σπιτικό σου
Να διαφεντεύει βίαια τα υπάρχοντά σου να αποσπά.
<Να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.>
Ποτάμι το δάκρυ απ’ το μαύρο κλάμα να κυλά.
Της προσφυγιάς την μαύρη σελίδα
Του ξεριζωμού μη προσπερνάς,
Την ιστορία σου ποτέ μη λησμονάς.-
Αλεξανδρούπολη
