Οι Έλληνες ανέκαθεν για κόμματα ερίζουν,
και όλους τους αντίθετους, ανενδοίαστα βρίζουν.
Οι «Πράσινοι» και οι «Βένετοι», στο Βυζάντιο όταν δρούσαν
μόνον για ίδια συμφέροντα, κάναν ό,τι μπορούσαν.
Για της πατρίδας το καλό, δεν νοιάζονταν κανένας,
λες και φιλόπατρης σωστός, δεν ήταν ούτε ένας.
Πέρασαν χρόνια στη σκλαβιά, κι όμως δεν ξεχαστήκαν,
οι έριδες για τα κόμματα, που τώρα νέα βγήκαν.
Υπήρξαν κόμματα, ρωσόφιλα, και φιλογαλλικά,
και άλλα φιλοαγγλικά, μα ποτέ, σκέτα …ελληνικά!
Άραγε, γιατί ξέχασαν οι Έλληνες την Ελλάδα;
Δεν ξέρουνε, πως μόνον αυτοί, της δίνουνε ικμάδα;
Δεν έμαθαν, ότι μόνοι τους, πρέπει να προσπαθήσουν,
αν θέλουν μέλλον ανθηρό, για κείνην να κερδίσουν;
Κι όμως, δεν συνετίστηκαν! Και τώρα χωριστήκαν,
σε αριστερούς και δεξιούς, σε νέα λούκια μπήκαν.
Και πάντα ανταγωνιστές, και για την εξουσία,
κάνουν αγώνες άφθονους, μα όχι για ουσία.
Ποτέ τους δεν συμφώνησαν, για το παραμικρό,
για της Ελλάδας το καλό, κι ας μην ήταν πικρό.
Εδέησε και μπήκαμε τα τελευταία χρόνια,
στην ευρωπαϊκή οικογένεια, κι όμως, δεν έλειωσαν τα …χιόνια.
Κι εκεί, δεν καταφέραμε, να πάμε μονοιασμένοι,
Κι αναρωτιόμαστε. Γιατί είμαστε, μόνοι κατατρεγμένοι;
Άραγε, θα ‘ρθει ο καιρός, να γίνει μέγα θάμα.
Να πάψουνε οι έριδες, να φύγει αυτό το φράγμα.
Το φράγμα, που πάντα σταματά, την κάθε πρόοδό μας
Και φέρνει οπισθοδρόμηση στον άμοιρο λαό μας;
Αθ. Παπατριανταφύλλου
