Η περισσή υποκρισία της ποικιλόχρωμης Αριστεράς στην Ελλάδα που υποστηρίζει κάθε συντεχνιακή διεκδίκηση του Δημοσίου
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχοντας καταφερθεί κατά των «ιδιωτών-αρπαχτικών», απειλεί τους υποψήφιους επενδυτές ότι θα επαναφέρει την ΔΕΗ υπό δημόσιο έλεγχο, σε μία ενιαία επιχείρηση.
Μάλιστα, ναι μεν δηλώνει ότι θα υπάρξει «μία κυβερνητική απόφαση εθνικοποίησης, με πλήρη αποζημίωση του επενδυτή πού έχει επιλεγεί για την ιδιωτικοποίηση» (εδώ, προς στιγμήν, κάποιος θα έλεγε «πάλι καλά»), στην συνέχεια, όμως, στελέχη τής Κουμουνδούρου παρατηρούν ότι «μία κυβέρνηση έχει την ευχέρεια να διαμορφώσει ένα λειτουργικό πλαίσιο τέτοιο με κανονιστικές ρυθμίσεις, ώστε ή επιχειρηματική δραστηριότητα μέσω της Μικρής ΔΕΗ να καταστεί ασύμφορη για τους ιδιώτες επενδυτές, πού θα αναγκασθούν έτσι να αποχωρήσουν από μόνοι τους» (!!!)
Πάει περίπατο, επομένως, και η «πλήρης αποζημίωση».
Ανάλογες απειλές διατυπώνει ο κ. Τσίπρας και κατά της επένδυσης στο Ελληνικό, την όποια προτίθεται να κρατικοποιήσει, μεταφέροντας έτσι τις προβλεπόμενες 50.000 νέες θέσεις εργασίας στην θαλπωρή του δημοσίου.
Τα ανωτέρω αναδεικνύουν την περισσή υποκρισία της ποικιλόχρωμης Αριστεράς όταν ισχυρίζεται -εκ πρώτης όψεως, ευλόγως- ότι, εφ’ όσον ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ασκήσει κυβερνητικά καθήκοντα, δεν ευθύνονται για τα δεινά της χώρας.
Τα παλαιοκομμουνιστικά και νεοκομμουνιστικά κόμματα πολέμησαν και εξακολουθούν να αντιτάσσονται σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού του κράτους.
Υποστηρίζουν αναφανδόν κάθε συντεχνιακή διεκδίκηση και κάθε απεργιακή κινητοποίηση, είτε αυτή προέρχεται από συνδικάτα πλήρως εξαρτημένα από τα κόμματα αυτά, είτε από συνδικαλιστικούς φορείς άλλων πολιτικών χώρων, π.χ. έμποροι, ταξιτζήδες, φαρμακοποιοί κ.λπ., αρκεί να δηλώσουν «αντι-μνημονιακοί» για να εξαγνισθούν στην σύγχρονη
Κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Την εξουσία, ωστόσο, δεν ασκεί μόνον ή εκάστοτε κυβέρνηση απολαμβάνουσα της εμπιστοσύνης της πλειοψηφίας τής Βουλής.
Η ζωή των πολιτών επηρεάζεται καθοριστικά από την λειτουργία τής δημόσιας διοίκησης και τις αποφάσεις των συνδικαλιστικών φορέων.
Όλοι αυτοί είναι ικανοί, χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, να κόβουν το ηλεκτρικό ρεύμα, να οδηγούν φοιτητές σε απώλεια ακαδημαϊκού έτους, να αποκλείουν λιμάνια ή αεροδρόμια, να σταματούν τις συγκοινωνίες, να αναστατώνουν την ζωή των πολιτών.
Είναι οι σύγχρονες μορφές απολυταρχίας, εναντίον των ποίων πρέπει να αντισταθεί ή κοινωνία.
e-mail: kchristidis@hotmail.com
Κώστας Χρηστίδης
