Οπαδική βία

Θύματα αθώα παιδιά επειδή έχουν κάποια αγάπη.
Ομάδα τη λένε και γι΄αυτήν θυσιάζονται.
Πάθος, δραστηριότητα, ενέργεια, 
υπεράσπιση, όνειρο, τάμα.
Όλα αυτά οδηγούν πολλές φορές σε δράμα.
Γιατί άραγε;
Γιατί υπάρχει η βία.
Η οπαδική βία από ανεύθυνους,
άμυαλους, παράλογους.
Δεν αγαπούν τόσο τα αθλήματα,
όσο τις ωμότητες και βιαιότητες.
Δεν τους νοιάζει τόσο ο αγώνας 
όσο η περιπέτεια.
Η σκανδαλώδης έκβαση.
Είναι αποφασισμένοι να δράσουν βίαια
και να προκαλέσουν ταραχές.
Ανεγκέφαλοι τελείως, 
βρίσκουν χαλαρά μέτρα περιφρούρησης
και ορμούν ανεξέλεγκτα
χωρίς να τους ενδιαφέρει το αποτέλεσμα.
Έτσι έχουμε τα αθώα παιδιά
σαν τον Άλκη και το Μιχάλη
να χάνουν τη ζωή τους.
Πόσοι γονείς θα κλάψουν τα παιδιά τους;
Πόσο θα αντέξει μια μάνα
να μην ξαναγκαλιάσει  το παιδί της.
Σβήνει πια το χαμόγελο απ΄τα χείλη της.
Ελπίζω να μην συνεχιστούν αυτά τα δράματα.
Να μην κόβεται το νήμα της ζωής 
σε νέους ανθρώπους 
που το μέλλον είναι μπροστά τους.
Μακάρι! Όχι άλλος κανιβαλισμός!
Πού είναι η αστυνόμευση;
Δεν υπάρχουν υπεύθυνοι;
Μόνο κατόπιν εορτής εμφανίζονται;
Πόσο θα συνεχιστούν οι πράξεις θανάτου;
Πόσοι θα μείνουν ατιμώρητοι;
Γιατί δεν εφαρμόζονται οι νόμοι;
Πού είναι η δικαιοσύνη;
Αναρωτιέμαι, αλλά δε βρίσκω απάντηση.

Τάνια Στεφάνου-Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη