Μιχάλη προτού ανθίσεις στη ζωή
και αφήσεις το άρωμά σου,
εγνώρισες τον θάνατο
που βρέθηκε μπροστά σου.
Κρίμα σε σένα, Μιχάλη μας,
κρίμα στους γονείς σου,
που έφυγες στα ξαφνικά
απ’ την ταπεινή ζωή σου.
Σαν το άκουσε ο πατέρας σου
και η δόλια σου μητέρα
κλαίνε, θρηνούνε δυστυχώς
την νύχτα και την μέρα.
Ο δολοφόνος δεν δίστασε
το χέρι να σηκώσει,
την μαχαιριά του την πικρή
ευθύς να στην καρφώσει.
Και να σε κάψει την καρδιά
στα νεανικά σου χρόνια
και να σε στείλει πρόωρα
μες στο βαρύ το χώμα.
Η ξαφνική σου είδηση,
μας έχει συγκλονίσει
και δεν υπάρχει άνθρωπος
να μην τον συγκινήσει.
Μιχάλη, φάνταζες εσύ
γαμπρός στην εκκλησία
και μια νυφούλα δίπλα σου
και όχι η κηδεία.
Κόσμος πολύς πέρασε
απ’ το φέρετρο μπροστά,
τα δάκρυα που χύνανε
πέφτανε καυτά.
Είναι κρίμα κι άδικο
που έφυγες απ’ τη ζωή
και στους γονείς σου άφησες
το πιο πικρό γιατί.
Μιχάλη, εκεί που πήγες μακριά
στο άχαρο ταξίδι,
έφυγες στα ξαφνικά
με πικραμένα χείλη.
Επάνω εις στον τάφο σου
λουλούδια να ανθίζουν
και την καλή τους ευωδιά
παντού να την χαρίζουν.
Το χώμα που σε σκέπασε
να είναι ελαφρύ,
να ζεις μες στον παράδεισο
και στην αιώνια ζωή.
Στέλιος Ντουρανίδης
Σπήλαιο Ορεστιάδος
