- του Παναγιώτη Κουσίδη
Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει τον αναθεωρητισμό της τουρκικής πολιτικής, όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκφράζεται ανοιχτά με αμφισβήτηση των συνόρων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, τη συνεχιζόμενη κατοχή της βόρειας Κύπρου, τις πολεμικές επιχειρήσεις-εισβολές σε βόρεια Συρία και βόρειο Ιράκ, τις στρατιωτικές αποστολές στη Λιβύη και το παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ που θίγουν τα αντίστοιχα ελληνικά και κυπριακά, την ανάμειξή της στα εσωτερικά Ελλάδας και Βουλγαρίας στη Θράκη, τις βλέψεις της στον Καύκασο, την αποσταθεροποιητική της εμπλοκή στα δυτικά Βαλκάνια με εργαλεία της το εξτρεμιστικό Ισλάμ και πρόθυμους συνεργάτες ορισμένους σλαβόφωνους νοσταλγούς της τουρκοκρατίας. Όλα αυτά και πολλά άλλα συνιστούν έμπρακτα έναν αναθεωρητισμό με σχέδιο την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι εισβολές στην Κύπρο και στη Συρία, οι προκλητικές δηλώσεις σχετικά με τη Θράκη, οι βλέψεις στο βόρειο Ιράκ, επιβεβαιώνουν ότι η Τουρκία δεν παραιτήθηκε ποτέ από τον «Όρκο του Έθνους».
Η Τουρκία δεν τήρησε ποτέ τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Το 1941 και ενώ η Ελλάδα τελούσε υπό τριπλή κατοχή, όλοι οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης ηλικίας από 25 έως 45 ετών στρατολογήθηκαν και στάλθηκαν σε τάγματα εργασίας (amele taburlari) στα βάθη της χώρας.
Ακολούθησε ο διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης σε δύο φάσεις. Με τα Σεπτεμβριανά του 1955 και με τις μαζικές απελάσεις των ετών 1964-65.
Την ίδια περίοδο, από το 1963, άρχισε να υποδαυλίζει τις ταραχές στην Κύπρο, που κατέληξαν στην παράνομη εισβολή και κατοχή του βόρειου νησιού (36%) το μαύρο 1974,
Η Συνθήκη της Λωζάνης δεν τηρήθηκε ούτε στην αυτονομία που προβλεπόταν για τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, των οποίων ο ελληνικός πληθυσμός στη συντριπτική του πλειονότητα τα εγκατέλειψε τη δεκαετία του 1960.
Αφού «τακτοποίησε» αυτά τα ζητήματα, ο τουρκικός αναθεωρητισμός στράφηκε στο Αιγαίο, αρχικά επιχειρώντας το «γκριζάρισμα» νησιών και νησίδων, αρχής γενομένης από τα Ίμια (1996).
Η Τουρκία σήμερα δεν αρκείται στις «γκρίζες ζώνες». Διεκδικεί μερίδιο από την κυπριακή και ελληνική ΑΟΖ (Καστελόριζο) και διεκδικεί 18 ελληνικά νησιά ως δήθεν κατεχόμενο από την Ελλάδα τουρκικό έδαφος.
Σύμφωνα, όμως, με τη Συνθήκη της Λωζάνης η Τουρκία έχει παραιτηθεί επίσημα από οποιαδήποτε κυριαρχία πέραν των (3) τριών μιλίων από τις ακτές της. Αυτή η Συνθήκη, λοιπόν, ούτε αλλοιώνεται ούτε αναθεωρείται ούτε αγνοείται ούτε παραβιάζεται, παρά μόνον με νέο ελληνοτουρκικό πόλεμο.
Βέβαια το 2016 Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άρχισε να αμφισβητεί με δημόσιες δηλώσεις του του Συνθήκη της Λωζάνης, αναφερόμενος και στον «Όρκο του Έθνους». Γι αυτό λοιπόν τόσο ο Ερντογάν όσο και η Τουρκία κατηγορούνται για «αναθεωρητισμό».
Οι προθέσεις της τουρκικής πολιτικής εκφράζονται με τη φράση: «Ό,τι είναι για μας το Αφρίν, είναι και το Αιγαίο και η Κύπρος». Δηλαδή το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Η Άγκυρα είναι φανερό ότι δεν επιθυμεί την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή μας, αλλά τη ρεβάνς για τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν έναν αιώνα.
Ανοίγει βέβαια πολλά μέτωπα σε ολόκληρη την περιοχή και κάνει πολλές επιθετικές και επεκτατικές δηλώσεις που θα είναι δύσκολο να ανταποκριθεί.
Η Αθήνα παρακολουθεί και γνωρίζει τις προθέσεις της Τουρκίας και τα ερντογανικά παραληρήματα με τα «σύνορα της καρδιάς» την «Γαλάζια Πατρίδα» και τις φωνές που (άκουγε) από τα νησιά μας, και αγωνίζεται να αποκαλύψει σε όλα τα διεθνή φόρα τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι σήμερα να έχουν αυτή τη γνώμη για την Τουρκία.
Η Ελλάδα βέβαια προετοιμάζεται αμυντικά και αποτρεπτικά για κάθε ενδεχόμενο. Η Ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή και αναπτυγμένη χώρα. Δεν είναι ούτε Συρία ούτε Ιράκ.
Να γνωρίζει ο Ερντογάν και η Τουρκία ότι τα δικά μας σύνορα της καρδιάς φτάνουν μέχρι την Ινδία και ότι αν δεν αρέσει τη Συνθήκη της Λωζάνης, έχουμε και τη Συνθήκη των Σεβρών…
