Ξενιτιά, έχεις πάρει του κόσμου τα παιδιά
κι άφησες μανούλες μοναχές
να αναπολούν το χτες.
Όταν είχαν κοντά τους
πολύτιμο στολίδι τα παιδιά τους
και γέμιζε το σπίτι από τα ξεφωνητά τους.
Για να πάνε στο σχολείο
το πρωί τα ξυπνούσαν
και αγουροξυπνημένα ξεκινούσαν.
Μα οι συνθήκες μακριά τα πήραν
να βρουν το δρόμο τους, να εργαστούν
και με ευπρέπεια να βιοποριστούν.
Τώρα αναφωνείς γλυκιά μανούλα
που είσαι τζιβαέρι μου
φέρε μου μήνυμα χαράς δροσερό αγέρι μου.
Μήνυμα ότι είναι καλά
εκεί μακριά στην ξενιτιά
και τους δικούς του δεν ξεχνά.
Όταν ο στόχος του επιτευχθεί
και η μοίρα το θελήσει
στην πατρίδα να γυρίσει.
Αγκαλιές θα δεχτεί ζεστές
το σπίτι θα γεμίσει,
η χαρά θα το κατακλύσει.
Ξενιτιά που στερείς από πολλούς την πατρίδα
χρόνια ολόκληρα είσαι λυτρωμός
αλλά δεν ξεχνιέται ο γυρισμός.
Ο γυρισμός στα πάτρια εδάφη
για να αναπτερωθούν οι αναμνήσεις
που δεν ήθελες ποτέ να σβήσεις.
Νοσταλγία για την πατρίδα
που άφησαν αναγκαστικά
και έφυγαν στα ξένα μακριά.
Νοσταλγία για τους συγγενείς
που τους περιμένουν με υπομονή
να νιώσουν ανακούφιση στην ψυχή.
Όσο για σένα γλυκιά μανούλα
λες να είναι καλά το παιδί μου όπου βρεθεί
και αν θέλει ο Θεός παλι κοντά μου θα ρθει.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
