Άραγε, ο μοιραίος άνθρωπος
είναι ο Βλαδίμηρος Πούτιν,
που δόξες ονειρεύεται,
την κρίσιμη ώρα, ετούτην;
Γιατί, σε μια γειτονική
χώρα του, την Ουκρανία,
επίθεση εξαπέλυσε
με μίσος και μανία;
Ποια δόξα ανομολόγητη,
προσμένει ν’ αποκτήσει,
αν έναν ολόκληρο Λαό
στο πένθος θα βυθίσει;
Δεν σκέπτεται, ότι με μια
παράτολμη ιδέα,
με ένα λάθος τραγικό,
χάνονται πολλά ωραία;
Τι θα γενεί, αν αδελφικά,
συμπορευτούνε όλοι,
όλης της γης οι γνωστικοί,
κι αρχίσουνε το βόλι;
Το βόλι εναντίον του,
και την αποκοτιά του,
τη σταματήσουνε δια μιας,
με βία σαν τη δικιά του;
Κι αν κάποιος ρίξει «ατομικά»,
στου πολέμου την τρέλα,
ποιος θα γλιτώσει αυτή τη γη
και, με τι είδους ομπρέλα;
Μα, τότε θα ‘ναι πια αργά,
και το κακό θα γίνει,
και είναι άγνωστο στη γη,
ολόρθο, αν κάτι μείνει.
Γι αυτό, Βλαδίμηρε, σύνελθε.
Μάζεψε τα στρατά σου.
Και μείνε μέγας και τρανός
στα μέρη τα δικά σου.
Α. Π.
