Έρχεται άπονος, σκληρός, βαρύς
και μας φορτώνει ο ανηλεής.
Την καρδιά μας οργώνει
και την παίζει σαν το πιόνι.
Ο χρόνος κυλάει
και πίσω δε γυρνάει.
Ότι πέρασε έμεινε στην μνήμη.
Τώρα βλέπουμε απ’ το καράβι μόνο την πρύμνη.
Ένα νέο καράβι καρτερούμε
στα ανοιχτά της θάλασσας να βγούμε
μακριά απ’ τα ανούσια και την κατήφεια
να ζήσουμε μια άλλη αλήθεια.
Η αλήθεια μπορεί να μη μας αρέσει.
Όμορφα να μη μας διαθέσει.
Αλλά ότι μας φέρει η μοίρα
θα το παλέψουμε και τις άγκυρες βίρα.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
