Κάποτε σε μια γειτονιά,
γνωρίζανε οι πάντες,
και τα καλά και τα κακά,
γυναίκες μα και άντρες.
Και τα παιδιά όλα έπαιζαν,
σε αυλές και σε αλάνες,
χωρίς να ενδιαφέρονται
για εικόνες, της Τ.V,. τις … πλάνες.
Σήμερα, όχι στη γειτονιά,
στην πολυκατοικία,
αυτήν, που εκεί συγκατοικούν,
δεν νοιώθουν πια … οικεία!
Δε λεν ακόμη ούτε αυτή,
ούτε την «καλημέρα»,
να πάει καλά, έστω, τυπικά
όλη τους η ημέρα.
Η γειτονιά ξεχάστηκε.
Ήρθαν οι αποστάσεις.
Παν τα καλά αισθήματα,
σ’ όλες τις καταστάσεις.
Και τα παιδιά δεν παίζουνε
παιχνίδια παιδικά.
Παίζουν κι αυτά ολημερίς,
με ηλεκτρονικά!
Πάει πια το «κυνηγητό»,
το «κρυφτό», το «κουτσό»,
το «τζαμί» και το «τσελίκι»,
πάει, ξεχάστηκε κι αυτό.
Και η κουβέντα τους; Και αυτή,
έγινε ηλεκτρονική,
αν και σε απόσταση κάθονται όχι μακριά, αλλά … μηδενική!
Αθ. Παπατριανταφύλλου
