Δε χρειάζονται τα λόγια
όταν μιλούν τα μάτια σου.
Ο τρόπος που με κοιτάζεις
σαν τον ήλιο χαράζεις.
Δε χρειάζονται τα λόγια.
Τα λέει όλα η ζεστή σου αγκαλιά.
Όταν με τα χέρια σου μ’ αγκαλιάζεις
κάθε πίκρα μακριά μου αποτινάζεις.
Τα λόγια πουλιά είναι και πετούν.
Σαν φτερά στο σύμπαν σκορπούν.
Γίνονται ανέμου πνοή.
Κυλούν σαν του νερού τη ροή.
Δε χρειάζονται τα λόγια
όταν οι πράξεις σου τα λένε όλα.
Μιλούνε περισσότερο
και κάνουν τον ουρανό μου λαμπρότερο.
Η ζωή γίνεται παραμύθι
με άμορφες, μαγικές στιγμές.
Ταξιδεύω σε ήρεμα μονοπάτια
Και ανεβαίνω με χαρά,
ως την κορυφή, τα σκαλοπάτια.
Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
