Κάποιος κάποτε δολίως, θέλησε να εκμεταλλευτεί,
όλα τα όνειρα των νέων, και τους είχε υποσχεθεί,
μια ζωή αλλιώτικη, αν σπουδάζει η νεολαία,
και δεν μένει στο χωράφι, ή σε τέχνη … αγελαία.
Γι αυτό και διπλασίασε τους εισακτέους στα ΑΕΙ,
και τούτο νομοθέτησε, να ισχύει … εσαεί.
Να ζουν φοιτητική ζωή όλοι οι νεολαίοι,
Αφού, όλοι θα κρίνονται, πως είναι εισακτέοι!
Κι έτσι το επίπεδο θα ανέβει του λαού,
πληθώρα οι επιστήμονες, αλλά εκτός … αγρού!
Θα ‘χουμε διπλάσιους γιατρούς, δασκάλους, νομικούς,
κι αν χρειαστούμε εργάτες γης, φέρνουμε αλλοδαπούς!
Αλλά, μ’ αυτό το σκεπτικό, δήθεν την ανεργία
των νέων θα πολέμαγε. Να μην έχουν αργία.
Παραπλανούσε το Λαό, ο δόλιος αρχηγός,
κι ανέβαζε, δήθεν, το ηθικό ο κάθε χωρικός.
Πράγματι, στα ΑΕΙ μπήκαν πάμπολλοι νέοι,
και βγήκαν επιστήμονες περήφανοι κι ωραίοι.
Μα τώρα ψάχνουν για δουλειά του κλάδου. Δεν ευρίσκουν,
και πάνε όλοι στην ξενιτιά και εκεί λεν πως τη … βρίσκουν.
Τότε, η κάλπη του πολιτικού, γέμισε ψηφαλάκια,
μα, ο κόσμος, που τον πίστεψε, ποτίστηκε φαρμάκια.
Αφού, οι νέοι φεύγουνε, και παν στην ξενιτειά,
να βρουν εκεί καλή δουλειά, κι αφήνουν … τα χωριά.
Αλλά, τώρα το μήνυμα, για όλους πρέπει να είναι.
Νέε μου, κρίνε σωστά, και ότι θέλεις γίνε.
Μαθήτευσε και σπούδασε, μα πάντα τ’ αυτιά σου κλίνε
και μην ακούς πλάνες φωνές . Στον τόπο οφείλεις. Μείνε !
Α. Παπατριανταφύλλου
Κομοτηνή
