Ποιος;

Ποιος είδε τα δάκρυα των δέντρων,
όταν τα κατάπιναν οι φλόγες;
Ποιος άκουσε τα σπαρακτικά κρωξίματα
των φοβισμένων πουλιών,
όταν έχαναν τις φωλιές τους
όπου ανασταίναν τις νέες γενιές τους;
Ποιος ένιωσε τα άμοιρα ζωάκια
πού κυνηγημένα προσπαθούσαν
να ξεφύγουν απ΄τον εφιάλτη της φωτιάς;
Ποιος κατάλαβε το δράμα των ανθρώπων
πού έχασαν τα σπίτια τους
όπου ζούσαν μια οικογενειακή, ήρεμη ζωή.
Ποιος πίστευε ότι οι κόποι τους 
θα γίνονταν στάχτη απ΄τη μια στιγμή στην άλλη;
Ποιος αισθάνεται ότι όσοι ζούσαν 
καλλιεργώντας τη γη
θα πρέπει να ξαναρχίσουν απ΄το μηδέν.
Χωράφια, δέντρα, ζώα, μελίσσια,
όλα έγιναν αποκαϊδια.
Μονάδες παραγωγής διαφόρων προϊόντων
έπαψαν να λειτουργούν. 
Ποιος κατάλαβε το μέγεθος της καταστροφής;
Κανένας ή όλοι πικράθηκαν και στενοχωρέθηκαν.
Νοιάστηκαν, πόνεσαν αλλά αν δεν το ζήσεις 
αυτοπροσώπως, δεν καταλαβαίνεις τον άλλο.
Η πολιτεία λέει θα αποζημιώσει 
τους πληγέντες άμεσα.
Θα είναι αρωγός και συμπαραστάτης
στις δύσκολες στιγμές που περνούν.
Όμως η συναισθηματική αξία, το δέσιμο
με όλα όσα χάθηκαν, δεν αποκαθίσταται.
“Τα κορίτσια μου”έλεγε ο μελισσουργός
τις μέλισσές του. Έτσι τις ένιωθε.
Τα ονόματα και τα ίχνη των κατοικιδίων
έμειναν μόνο από την πύρινη λαίλαπα.
Προσωπικά αντικείμενα έγιναν κάρβουνα.
Μένει μόνο η ανάμνησή τους.
Προδόθηκαν όλοι από την αμεριμνησία
των κρατικών παραγόντων
αλλά δεν παραδόθηκαν.
Η ψυχή τους δε θα λυγίσει.
Θα προσπαθήσει να ορθοποδήσει.
Αν το κράτος βοηθήσει ικανοποιητικά
η ζωή τους απ΄την αρχή θα ξαναρχίσει.
Το είναι τους με ελπίδες θα τροφοδοτήσουν
και από τη στάχτη θα το αναστήσουν.
Η μάνα γη θα τους δώσει κουράγιο 
να γλιτώσουν κι από αυτό το ναυάγιο.

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη
Αλεξανδρούπολη