Γράφει η Μαρίνα Κονδύλη
Είχα σκοπό να γράψω για τον μιμητισμό, που είναι επικίνδυνος για τη νεολαία μας και όχι μόνο. Βλέπετε με αυτά τα μαραφέτια, δηλαδή τα κινητά, κάποιος είναι πολύ εύκολο να παρεκτραπεί… Να ξεχάσει να αποκτήσει δική του προσωπικότητα, καθώς το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να μιμηθεί τους άλλους!
Πάρτε παράδειγμα από τα τατουάζ. Αν δεν κάνει κάποιος στις μέρες μας τατουάζ θεωρείται ξενέρωτος και ντεμοντέ. Και βλέπεις μια σταλιά παιδούλια που το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι τατουάζ σε πολλά σημεία του σώματός τους. Εμ, αυτά βλέπουν, αυτά αντιγράφουν.
Πάω τώρα στα πιο σοβαρά. Στο απίστευτο περιστατικό με τις δύο 17χρονες που προχώρησαν σε μια φρικτή πράξη: πιασμένες χέρι-χέρι βούτηξαν στο κενό από την ταράτσα μιας εξαώροφης πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη.
Τι έκρυβαν ακριβώς στην ψυχή τους τα δυο κορίτσια, κανείς δεν ξέρει… Στη δημοσιότητα δόθηκαν κάποιες αράδες από το σημείωμα που άφησε πίσω της, η μια 17χρονη.
Όμως,«Το χαμόγελο του Παιδιού» έρχεται και κάνει παρέμβαση, εκδίδοντας την εξής ανακοίνωση:
«Με βαθιά θλίψη παρακολουθούμε το περιστατικό με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη.
Σε τέτοιες στιγμές, χρειάζεται όλοι, Μέσα Ενημέρωσης, πολίτες και χρήστες των social media, να σταθούμε με προσοχή, ευθύνη και σεβασμό.
Η αναπαραγωγή αποσπασμάτων, προσωπικών σημειωμάτων ή λεπτομερειών γύρω από το περιστατικό δεν είναι απλή ενημέρωση. Αγγίζει την ιδιωτικότητα των παιδιών, επιβαρύνει τις οικογένειές και τους φίλους τους και μπορεί να επηρεάσει αρνητικά άλλα παιδιά και εφήβους που βρίσκονται σε ψυχική δυσκολία.
Δεν χρειάζεται να μοιραστούμε τις τελευταίες σκέψεις ενός παιδιού για να καταλάβουμε τον πόνο του.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε δημόσια την πιο ευάλωτη στιγμή του για να μιλήσουμε για την ανάγκη στήριξης.
Γιατί κάπου μπορεί να υπάρχει ένα άλλο παιδί που θα το διαβάσει σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Ένα παιδί που νιώθει μόνο, πιεσμένο, φοβισμένο ή κουρασμένο.
Και οι λέξεις αυτές μπορεί να μη λειτουργήσουν ως ενημέρωση, αλλά ως ταύτιση.
Ας μην κάνουμε τον πόνο περιεχόμενο.
Ας επιλέξουμε να προστατεύσουμε.
Με σεβασμό στο παιδί που το έγραψε.
Με ευθύνη απέναντι σε κάθε άλλο παιδί που μπορεί να το διαβάσει».
Σωστή η παρέμβαση. Γιατί κάποιο παιδί μπορεί να μιμηθεί τα όσα έγιναν…
