Ραγισμένη καρδιά

Ραγισμένη καρδιάστο έλεος της βαρυχειμωνιάς
καταφύγιο ζητά.

Ραγισμένο καράβι
που άλλο πια δε σαλπάρει
παραμένει μοναχό στο λιμάνι.

Ραγισμένο το ποτήρι
νερό πια δε μπορεί να δίνει
και μακριά το πετά.

Ότι ράγισε πια δεν κολλά.
Δεν έχει αξία καμιά.
Θα είναι μπαλωμένο και πληγωμένο.

Δεν ξαναγίνεται όπως πριν
αλώβητο, ακλόνητο και σταθερό.
Καλύτερα από τη ζωή να το αφαιρώ.

Ότι ράγισε δίνει την αφορμή
να ξανανοίξουν τα χαρτιά από την αρχή
για κάτι δυνατό και εγγυημένο.

Τάνια Στεφάνου – Τσαβδάρη